Tagged: spotkanie autorskie

Poczucie winy, czyli MAMA

Gdyby nie ja, nie miałby skazy, nie płakałby w nocy, nie skarżyłby się na kolkę. Gdyby nie ja, nie byłby narażony na choroby zakaźne, na trzydniówki, jelitówki, zło, nienawiść, wojnę. Gdyby nie ja, nie urodziłby się i nie cierpiał nigdy, gdyby nie, kurwa, JA

Dziecku, które ma skazę białkową i pooraną skórę powinno się prać pieluszki w jakimś odpałowym, nowoczesnym, hipersuperantyalergicznym proszku trzy dychy za paczkę. Skąd mam wziąć trzy dychy? Mało tego. Dziecko, które ma skazę białkową, powinno przyjmować pokarm z soi. Paczka takiego proszku sojowego to piętnastak. Starcza na tydzień. Pierdolę. Ja nawet na karmę dla psa nie mam, będę wydawać pieniądze na pokarm dla dziecka, skoro mam w piersiach? Karmię więc dalej piersią i słucham lamentów pediatry. W podręczniku dla matek doktor Spock pisze, że mleko matki jest najlepsze. To samo mówili na bioinżynierii, ale dziecko to przecież nie zwierzę!

Ciotka Teresa z kolei twierdzi, że powinnam włączyć marchewkę. W trzecim miesiącu koniecznie trzeba dać marchewkę, startą, miksowaną najlepiej z masełkiem albo z żółtkiem, żółtko jest dobre na rozwój mózgu, żebyś wiedziała, Kubuś Pobusińskiej dostawał żółtko, teraz widzisz, dostał się na politechnikę w Gdańsku, projekty samolotów już robi na brudno. Ja ci mogę pożyczyć mikser, mam taki do robienia rolady, kremu do rolady znaczy, chwilowo jestem zajęta wymianą podłogi, więc nie mam kiedy robić rolady, nie mam kiedy robić gołąbków, ale ci zrobię, przyniosę, pamiętam, tymczasem dam ci ten mikser, zmiksujesz marchewkę i dasz dzieciakowi, bo sama widzisz, kochana, non stop głodny, aż się serce kraje.

Aż się serce kraje! Kolejna wrzutka do mojego poczucia winy. Dzięki, ciociu, i tak już jestem najgorszą matką, ledwo dziecko z życiem uszło przed gronkowcem. Ale się staram, Boże, jak ja się staram. Wszystkie matki kupują swoim dzieciom pampersy, mnie na to nie stać, piorę w ręku pieluchy, w ręku i w mydle, dupa odparzona. Podobno chociaż na noc trzeba, na spacer trzeba pampersa mieć, żeby dziecka nie przeziębić, ciułam więc na paczkę, raz użyty suszę na kaloryferze, może nikt nie zauważy? Na opakowaniu pampersów są misie. Podobno jak się zbierze trzydzieści misiów, można wygrać dom. Wygram dom z pewnością! Tylko muszę poczekać, aż mi syn dorośnie i zacznie ze starości walić w gacie, bo chyba dopiero wtedy uda mi się kupić tyle paczek, żeby zebrać tyle misiów.

Może kupię sobie gazetę „Dziecko”? „Mamo, to Ja”? „Matka, Weź Się Ogarnij”?! Może tam napisali jeszcze coś nowego, przełomowego, coś co mnie podniesie na duchu i przekona, że nie jestem aż tak beznadziejna?

A mówili, nie jedz, nie rób, nie bierz, nie noś, nie karm, nie całuj, nie kładź, nie myj, nie ruszaj, nie podnoś, nie wynoś, nie dotykaj, nie chodź, nie leż, nie bujaj, nie śpiewaj, nie śpiewaj! Kurwa, nieposłuszna siksa, nienormalna, dzika, pierdolnięta, za młoda, za głupia na matkę. Dziecko zniszczyła. Nie wychowała, nie utrzymała, nie zadbała, nie ogarnęła. Co trzy godziny się karmi, a nie. W łóżeczku się trzyma, a nie. Plastikowe pozytywki się włącza. A nie.

Beznadziejna! Beznadziejna matka! Głupia! Zła! Morderczyni!

Wyrzuty sumienia. Poczucie winy. Codzienne poczucie bycia złą matką, coraz gorszą, coraz bardziej toksyczną dla własnego dziecka. Gdyby nie ja, nie miałby skazy, nie miałby złamanego obojczyka, nie miałby opuchlizny wokół oka, nie płakałby w nocy, nie skarżyłby się na kolkę. Gdyby nie ja, z pewnością nie zostałby tak niewprawnie wykąpany w wanience, tak okropnie niezdarnie, że nalało mu się wody do noska. Gdyby nie ja, nie byłby narażony na choroby zakaźne, na trzydniówki, jelitówki, zło, nienawiść, wojnę. Gdyby nie ja, nie urodziłby się i nie cierpiał nigdy, gdyby nie, kurwa, JA.

Muszę wyjść. Muszę uciec. On śpi, pewnie jeszcze będzie trochę spał, zostawiam go na kanapie, podsuwam krzesło, żeby nie spadł, i postanawiam zniknąć. Wyciągam swoje dżinsy i patrzę na nie z tęsknotą. Patrzę i wspominam, jak kiedyś, jakieś tysiąc lat temu zakładałam dżinsy i wychodziłam gdzieś. Tak o. Po prostu. WYCHODZIŁAM.

Nie wiem już, jak to jest, kiedy się wychodzi. Kiedy się idzie. Kiedy się czegoś nie dźwiga. Nie wiem, jak to jest, kiedy się wchodzi po schodach swobodnie, podskakując beztrosko na stopniach. Nie wiem, jak to jest, kiedy się po prostu dokądś zmierza i nie myśli, że o tej i o tej coś tam, a potem jeszcze coś tam i to, i tamto, szybko, najszybciej na świecie, bo się nie zdąży. Nie wiem, co to jest wolność i się już nie dowiem. Umarłam, umarło moje JA. Teraz już do końca życia będę matką, będę z tym dzieckiem zrośnięta na zawsze, na zawsze z tym zawiniątkiem na brzuchu, na wypiętym lewym biodrze, na plecach, w głowie.

Muszę wyjść, muszę złapać oddech, bo się uduszę i będę uduszoną matką. Mój Boże, nawet po śmierci już nie będę sobą, tylko matką, komunikat prasowy, nie żyje MATKA, znaleziono zwłoki MATKI, osierociła niemowlę, zostawiła dziecko, MATKA, MATKA, MATKA. Nie ma mojego imienia, nie ma nazwiska, jest tylko ta funkcja, rola mojego życia, stygmat, klatka, sznur. A gdzie tam sznur! Obroża i smycz, zaciskająca się kolczatka na mojej szyi: matka. Spróbuj uciec, spróbuj się oddalić, twój chip się odzywa dotkliwie, jak igła w głowie, czujnik sterowany przez kogoś tam z góry, przez jakiegoś psychopatę boga, który mną steruje, nie – nie mną, moim ciałem, moim umysłem, tylko nie mną, bo mnie już nie ma. Stawiam kroki na trotuarze, czuję się jakby mnie zrzucili z samolotu. Gdzie ja jestem? Jak to się robi? To jest jakiś świat? Nic nie wiem, nie rozumiem, nie pasuję. Rozglądam się po tych ulicach, które niby kiedyś znałam, a teraz są zupełnie inne, obce, puste, mimo że pełne tłumów.

Co ja tu w ogóle robię i – przede wszystkim – JAKIM PRAWEM? Ktoś mi dał może przepustkę na to chodzenie po świecie?! Ktoś pozwolił, wydał kwit może? Co ty tu robisz, zdają się pytać twarze zgorszonych ludzi, czego tu szukasz? Ten świat to nie twoje miejsce, ten świat to miejsce tyidziecka. Nie masz prawa być odrębnym człowiekiem, jesteś zrośnięta z tamtą istotą, jesteś matkodzieckiem, jesteś dwuorganizmem, i tylko jako taki masz prawo się po ulicach szwendać. Myślę, żeby zadzwonić do tego taksówkarza i powiedzieć mu, oto właśnie potrzebuję pomocy, potrzebuję taksówki, żeby na sygnale SPIERDALAĆ. Tymczasem, on powie: a gdzie dziecko, umarło czy co, bez oka też można żyć, proszę nie oszukiwać, bez dziecka nigdzie nie jedziemy, bez dziecka, proszę pani, pani nie istnieje. Przyspieszam tempo, a igła wbija się w miękką tkankę mózgową, boleśnie, kategorycznie:

WRACAJ.

Wracaj, MATKO, do swojej celi, twój czujnik piszczy. Wracaj, to rozkaz najbardziej kategoryczny ze wszystkich. Wracaj, nigdzie nie pójdziesz, ani do koleżanki, ani do fryzjera, ani do kosmetyczki, ani na żaden pieprzony samotny spacer, ani na randkę, ani do lasu, ani nigdzie. Wracaj, piszczy czujnik, on się na pewno już obudził! A ja już faktycznie świruję, nie wracam, tylko biegnę co sił. Kto by pomyślał, całe dwadzieścia minut ucieczki, trochę ponad kwadrans gigantycznej zrywy i oto proszę, jak działa doskonały system psychopaty boga, zapieprzam jak sterowany robocik do swojego więzienia, do nigdy nie ustającej niewoli.

Tylko przekraczam próg budynku i już go słyszę. Wtedy biegnę tak, że przewracam poustawiane na korytarzu sprzęty. Potykam się o jakiś dziecięcy rowerek, o czyjąś suszarkę do bielizny. Nie patrzę, nie myślę, lecę po schodach, a im bliżej jestem, tym silniejsze bombardowanie, tym boleśniejszy napalm poczucia winy na mnie spada. Roztrzęsiona, acz skupiona niczym wiązka lasera, jak to się dzieje u diabła, otwieram zamek u drzwi, wpadam do mieszkania, widzę z daleka te małe rączki wyciągnięte w próżnię po MATCE i czuję siłę wyrzutu z jego strony: dlaczego mnie zostawiłaś, dziwko!?

Sekundę później trzymam go i wyję jak zwierzę, wyję nad własnym kurewstwem, nad moim odczłowieczeniem, nad jego krzywdą. Już nigdy, mówię mu, już nigdy, a on się wtula i wierzy, ufa w stu procentach, że już nigdy…

 

 


Premiera „Mamy” w EMPIK Junior, Warszawa, ul. Marszałkowska 116/112, 23 maja, godzina 19.00. Zapraszam.

Warszawa. Próba mikrofonu.

Kiedyś miałam spotkanie autorskie, przyszły dwie osoby. Miałam mówić przez mikrofon i choć miałam lekkie poczucie absurdu, trzymałam się dzielnie. Nawet zaczęłam się w pewnym momencie pocieszać, że w niektórych okolicznościach dwie osoby to poważny tłum..

kubrynska

Gdańsk, spotkanie autorskie, Kobieta dość doskonała. Nie, na tym spotkaniu było więcej ludzi, ale jak widać, nic mi nie przeszło… (fot. Maciej Jawornicki)

Czemu człowiek nie umie się cieszyć tym, co ma? Od pierwszych chwil, od wschodu słońca szuka powodu, dla którego nie może się rozsznurować, nie może się uśmiechnąć i nie martwić. Włazi na Facebook i sprawdza, kto ma lepiej. Żeby się od rana wkurwić.

Ja się bardzo staram, żeby w chwili gdy „Kobieta dość doskonała” ma dodruk, jest w TOP Empiku, recenzje są bardzo dobre i codziennie dostaję pełne wzruszeń listy od Czytelniczek – wchodzić na FB i sprawdzać, ile osób przyjdzie na spotkanie autorskie z Małgorzatą Halber, a ile na moje. A potem w rozdzierającej frustracji wchodzić pod wannę.

Kilka lat temu miałam spotkanie, na które przyszły dwie osoby. Zgodnie z ustaleniami organizacyjnymi, mówiłam przez mikrofon. I choć miałam lekkie poczucie absurdu, trzymałam się jednak niezwykle dzielnie. Nawet zaczęłam się w pewnym momencie pocieszać, że w niektórych okolicznościach dwie osoby to poważny tłum. Może nie? Kiedy idziecie do lekarza i stoją przed wami w kolejce? Albo biegniecie na pociąg, a przy jedynym czynnym okienku w kasie biletowej liczą bilon? To co? Mało ich?

Wtedy jedna z tych dwóch osób wyszła.

Jutro – 5 listopada w Empiku Arkadia o godzinie 18.00 czekam na Czytelniczki i Czytelników z Warszawy. Spotkanie ze mną będzie prowadziła Paulina Reiter, redaktorka naczelna Wysokich Obcasów. Nie wiem, jak Paulina, ale ja bym bardzo chciała mieć powód do pogadania przez swój mikrofon. Kiedy byłam dzieckiem, śpiewałam do szczotki do włosów, ale bardzo słabo nagłaśniała. Teraz bym sobie odbiła.

Poza tym, w Arkadii są sklepy z ciuchami, żelki i soki wyciskane. Każda kobieta z dzieckiem będzie mile widziana, a każdy ochroniarz przypierdalający się o karmienie piersią w miejscu publicznym: martwy. Także – wpadajcie, będzie fajnie!

PS. Małgorzata Halber też być może będzie.

Sztuka makijażu

Ile osób przyjdzie na spotkanie z YUTUBERKĄ? Tysiąc pięćset. Siedemset niezdecydowanych. Na spotkanie ze mną zdecydowało się… 38.

sztuka1

Zbieram w znoju tych Czytelników, zapraszam na spotkanie autorskie i ściągam mozolnie z Facebooka gości, gdy nagle moja nastoletnia córka pyta, kiedy to? Już się cieszę, że chociaż dziecko przyjdzie, zawsze to jakiś tłumek, zawsze to jakaś przyszłość, może koleżanki przyciągnie, może się w klasie pochwali, tak sobie naiwnie myślę. Tymczasem ona, że wiesz, sorry, ja nie o tym, ściśle ona o tym, że jest taka – uwaga! – JUTUBERKA, która w tym samym dniu ma spotkanie ze swoimi czytelnikami, tylko że w innym Empiku. I tu właśnie o nią chodzi.

– Czy ta JUTUBERKA napisała książkę?!

– Tak.

– Jaką?

–  „Sztuka makijażu”.

– Hm. A ile ludzi przyjdzie do niej?

– Nie wiem, zobacz na Facebooku.

Patrzę. Tysiąc pięćset. Siedemset niezdecydowanych.

Obecność na moim spotkaniu zadeklarowało 38 osób. Dwanaście jest niezdecydowanych.

Kopanie grobu. Wiwisekcja psychiki. Depresyjne przepaści. Nieprzespane noce. Włosy wyrwane. Ściśnięty żołądek. Rodzinne dramaty. Opus magnum. Pot i łzy.

Sztuka makijażu.

—————————————————————————————————-

Jeśli jednak ktoś, miast zgłębiać kunszt pacykowania się, zdecyduje się jednak na spotkanie ze mną, serdecznie zapraszam 29 października 2015 r. do Empiku w Galerii Bałtyckiej na godzinę 18.00. Będę przynudzać okrutnie o takich dyrdymałach, jak życie kobiet w Polce, wychowanie, spełnianie oczekiwań, poczucie wartości i zaklęty krąg męczeństwa. Bąknę coś o mojej najnowszej książce, pod tytułem, wybaczcie: „Kobieta dość doskonała”. Ale obiecuję, wezmę pędzelki!