96 ofiar jednego uporu

Patrzą i milczą. Białe duchy, wkurwiony, milczący tłum. Jeden z nich trzyma płachtę, a na niej napis. Jakby tego muru nie było, jakby nie było policji, można by było odczytać. Ja wiem, co tam jest napisane…

 

Widzę to tak. Nie inaczej. Widzę to w każdym śnie, w każdej chwili złej, kiedy myślę: dość tego. Widzę to jako ostateczność, kategoryczny koniec tego cyrku.

Biel. Białe róże. Bolesne piękno. Uwierające wspomnienie. Wyrzut.

Przychodzą, zostają, drapią. Jest ich tyle, tyle, że trudno patrzeć. Gromadzą się w kościołach, potem na ulicy. Tacy biali, tacy milczący, tak ciężko patrzący, tak potwornie obecni. Stoją po drugiej stronie muru. Czekają. Jeden z nich, ten najważniejszy,  ciągnie za sobą białą, jak on sam, białą, jak jego martwa skóra, płachtę. Jest tam jakiś napis? A może go nie ma?

A może ich nie ma?

Są. Przychodzą w TEN dzień, każdego miesiąca. Ledwo ich widać. Biali, białe róże. Lekko przeźroczyści. Deszcz ich nie moczy, słońce nie wypala. Trzymają się za ręce? Zza muru nie  widać.

Widać.

A może w końcu znikną? Może da się ich wreszcie wymazać, wyprzeć, odgrodzić? Może trzeba wyższy mur, może więcej policji, może więcej pomników?

Są. Patrzą i milczą. Nieznośnie istotni, okrutnie nieubłagani. Białe duchy, wkurwiony, milczący tłum. Jeden z nich trzyma płachtę, a na niej napis. Jakby tego muru nie było, jakby nie było policji, jakby nie było całego zamieszania, można by było odczytać. Można by się dowiedzieć.

Ja wiem, co tam jest napisane. Ja to widzę. Gdyby mogli, powiedzieliby do kamer, które ich rozpychają. Ale nie mogą. Zostaje im tylko ten wyraz przeźrocza, nieodparty wyrzut zza świata:

– Dajcie nam, kurwa, święty spokój!

Wąż. Choć mam ochotę nazwać ten tekst: „KURWA MAĆ”

Facet stoi na środku placu, w rozklejonej wacie, w kolorowym jarmarku, w blaszanym zegarku, a na jego ramionach suwa się wąż. Dawaj Polsko, strzel se fotę na fejsbunia, owiń się wężem, dupę se nim owiń, to tylko dwadzieścia ziko

Dobra, to nie było tak do końca, że przyjechałam w wieku 9 lat do Gdańska i zobaczyłam Memlinga i stara-ta-ta-ta, postanowiłam tu zamieszkać. Memling namalował taki obraz, że można adekwatnie albo zachwycić się, albo, jak się ostatnio dowiedziałam, zesrać ze strachu. Zwłaszcza, jak się ma 9 lat.

Ja osobiście już wcześniej widziałam różne straszliwości, prawdziwe oraz nieprawdziwe. Do prawdziwych zaliczam wrzucanie dzieci w ogień przez Krzyżaków, co zobaczyłam na filmie Polonia w Olsztynie, mając ściśle lat sześć.

Tata mnie pod płaszczem do kina przemycił.

Pamiętam szok i niedowierzanie, że takie rzeczy na świecie się dzieją, a przecież to był zaledwie początek, to tylko mała rozgrzeweczka przed prawdziwym strachem, dajmy na to wobec Niemców. Niemcy w moim dzieciństwie uchodzili za maszyny do zabijania, jak cię Niemiec dorwie, to chciałbyś, żeby było pozamiatane, to modlić będziesz się o śmierć. Śmierć jednak nie nadchodzi, zapalają się krematoria, ty powoli się palisz, najpierw włosy, potem rzęsy, brwi, twarz cała, wysychają ci tkanki, opuszczają cię oddechy, a wszystko pali, kurczy się i topi, i boli, jak kurwa mać.

Tego mnie, dzieciaka, uczono.

Potem.

Hrabia z Transylwanii, przypływa statkiem w (kurwa!) trumnie, wybucha dżuma czy inna cholera, ludzie padają jak muchy, a ten po cichu szwenda się po chałupach, wysuwa z tego swojego czarnego kaptura swój łysy łeb (zawsze najbardziej na świecie bałam się łysych), otwiera usta, a tam – Jezusie Nazareński! – dwa ostre jak igła w sercu zęby, kły potworne, ja pierdolę, umieram ze strachu.

Nie mogę oddychać.

Już sama nie wiem, co straszniejsze, Niemcy, czy wampiry, Krzyżacy, czy Drakula, nie wiem, co mnie bardziej przeraża. Zakrywam się w nocy kołdrą po szyję, nie oddycham, nie mówię, nie jestem. Żeby mnie nie znaleźli.

Piekło.

I nie to, że ktoś cię dorwie, spali, zje, krew wyssie. Piekło jest w tobie, w twoich uczynkach, w twoim sercu, w twojej dziecięcej ciekawości, w twoim małym łożeczku, wszędzie. Wszędzie jest Szatan, który cię wiedzie na pokuszenie i tylko wystarczy mała chwila nieuwagi, jak do końca swoich dni będziesz się smażyć w piekle.

Weź z tym dyskutuj.

Zastanawiasz się, na chuj się urodziłaś, po co to wszystko, czyżby świat się od milionów lat kręcił tylko po to, żeby cię w proch zniszczyć? Czyżby Bóg ( Jezus Maria!) stworzył to wszystko i ciebie na koniec, i twoje wstydy, i twoje pokusy, twoje wreszcie: CIAŁO, żeby cię śledzić, przeskanować i do kotła (kurwa!!!) wsadzić?

Na wieczność?!

Lewo, prawo. Źli, dobrzy. Piekło, raj.

No jasne, że nie jesteś na tej liście!

Byłaś kiedyś na tej liście?

Dostałaś kiedyś nagrodę?

Nawet jak w Pampersie, wycinałaś misie, to na koniec wysłałaś kopertę bez adresu zwrotnego, cymbale. Pacanie.

Bęcwale.

No więc to wcale nie było tak, że Memling mi się spodobał. Nie. Prawda jest taka, że Memling mnie przeraził. Przeraził mnie do kości, tak, że nie mogłam oddychać. A potem pomyślałam: tak, ja to znam. Ja tego chcę. Idę w mrok, na starówkę gdańską, idę na spacer po Długim Targu, tam jest prawda, tam jest cisza, tak są mokre kamienie, bruk starej dzielnicy, tysiącletnia historia, kamienice, lampy i deszcz.

Najpierw jest strach, potem musi być oddech.

Tymczasem nie ma oddechu. Tymczasem dziś idę na Długi Targ, facet z mikrofonem drze mordę, wokół walą basy i skrzypienie sprzężenia zwrotnego, odpalili krikoland, nakurwianie zjebstwem, i taka napierdalanka, że mój Drakula, moi Niemcy, Krzyżacy i Memling, wszyscy spierdalają z przerażeniem, spierdala tysiącletnia historia, gołębie spieprzają, spieprza każdy, kto może, ogoleni jak Drakula chłopcy po siódmym browarze drą ryja, ktoś rzyga, pod nogami plączą się psy, przerażone i wielkie, bezradne zwierzęta, na które ludzie zbierają pieniądze, ktoś plecie warkoczyki, ktoś smaży watę, szczeniak w kartonie się przewraca z bólu od tego hłasu, chuj z nim, chuj ze szczeniakiem, chuj z wszystkim.

Długi Targ w Gdańsku, w moim ukochanym mieście, zmieniono w mokrą, lepką, ciasną i cuchnącą odorem z przetrawionego browaru paszczę szatana, a w niej dopada mnie, choć spieprzam jak te gołębie, jak te psy, spierdalam, gdzie tylko może być powietrze, nagle dopada mnie on.

Facet z wężem.

Oczywiście, jest łysy, czemuż by Polak nie miałby być łysy, czemuż by patriota z wężem nie miałby Małego Powstańca na szyi?

Stoi na środku placu, wśród miliona rodaków, w cukrowej wacie, w kolorowym jarmarku, w blaszanym zegarku, stoi dumnie, a na ramionach suwa mu się wąż. Wąż ma język, wysuwa go z pyska, coś tam pewnie myśli, coś tam może chce? Dawaj Polsko, bierz węża na ramiona, weź się nim owiń, dupę se nim owiń, to tylko dwadzieścia ziko, zajebista fotka, wąż, wąż i twoja dupa na fejsbuniu.

Wąż czuje? Słyszy? Ktoś widział jego uszy? Ktoś widział jego nieśmiertelną duszę?

Panowie policjanci, do których biegnę, są mocno zdumieni. Właśnie spisują kloszarda, facet nie ma grosza, nikomu nic nie wadzi, ale przyjebać się łatwo. Mówię o wężu, mówię, że tak nie wolno, to dzikie zwierzę, nie nawykło do nakurwiania basem i tłumów. Co my jesteśmy w Indiach, w Bangladeszu, gdzie? W Europie? Co?! A jak ktoś przyjdzie z niedźwiedziem w klatce? Z tygrysem na łańcuchu? Co? Też spoko? Wzruszają ramionami.

– Ja nie lubię wężów.

– Trudno stwierdzić, czy wężowi się to nie podoba.

Z pewnością, panowie policjanci, wężowi się podoba. Właśnie po to przyszedł na ten świat, żeby występować na jarmarkach. Węże mają ewolucyjnie rozbudowaną chęć do słuchania wpizu głośnej muzyki. Dlatego mieszkają w dżungli, na mokradłach, w wodzie. Właśnie dlatego chowają się pod kamieniami. Zawsze jest taka nadzieja, że przyjdzie jakiś człowiek i zabierze je do swojego zajebistego świata, gdzie trumna, dżuma, SS i Krzyżacy, to tylko pieśń przeszłości.

Bo człowiek jest zawsze gotowy do zgotowania nowego, lepszego piekła.


„Dziękuję” Miastu Gdańsk za rozpierdolenie w drobne chujki klimatu Starego Gdańska i za to, że od lat nie może poradzić sobie z pytaniem, czy pyton na starówce to średniowiecze, czy koszmar

Miriam

Kamienowanie uznano za kłopotliwe. Za duży bałagan, za dużo krwi, pełno zębów powybijanych, a tłum, jak się rozkręci, to zaczyna w siebie naparzać. Straż miasta narzeka, że nie chce tego sprzątać. Co poradzić? Trzeba krzyżować

W białym płaszczu z podbiciem koloru krwawnika, energicznym krokiem zdradzającym kawalerzystę, bardzo wcześnie rano, dnia czternastego wiosennego miesiąca nisan, pod krytą kolumnadę między dwoma skrzydłami pałacu króla Heroda Wielkiego, wszedł prefekt Judei, mianowany przez cesarza Tyberiusza namiestnik Poncjusz Piłat.

Najbardziej na świecie nie znosił woni olejku różanego, a jako że zapach ten prześladował go od świtu, zwiastowało to niedobry dzień. Prokurator miał wrażenie, że znienawidzona woń wydobywa się z cyprysów i palm, które rosły w ogrodzie, że przeklęty różany powiew miesza się z odorem skóry i ze smrodem eskorty.

Z budynków umiejscowionych na tyłach pałacu, tam gdzie rozlokowała się przybyła wraz z prokuratorem do Jeruszalaim pierwsza kohorta dwunastego legionu Błyskawic, przez górne ogrody napływał pod kolumnadę gorzkawy dymek świadczący o tym, że w centuriach już się wzięto za przygotowywanie obiadu. Z dymkiem tym też się łączył ten tłusty różany aromat. „O bogowie, bogowie, za co mnie tak każecie?”*

Prokurator poczuł mdłości i fala bólu głowy zalała mu powieki. Bezradnie zaklął i pomyślał o bogach, którzy postanowili ukarać go za jego podłość i bezduszność tego właśnie poranka, gdy znów miał zatwierdzić jakiś wyrok śmierci.

Śmierć towarzyszyła prokuratorowi każdego dnia i mimo że powinien już do niej przywyknąć, wciąż mu się ulewała, jak niedobra kaszka niemowlakowi. Wielu już skazał, wielu się przed nim kajało i błagało o litość. A on wydzielał jak bóg swoją łaskę, zrozumienie, cierpliwość – wydzielał oszczędnie, wręcz skąpo, lapidarnie, od wielkiego dzwonu rozbrzmiewającego nad głowami skazanych. Znudzonym i zbolałym wzrokiem spojrzał na sekretarza, który wszedł tuż za nim, niosąc zwoje pergaminu.

Miał wiedzę o skazanych tego dnia i zaraz miał ją przekazać prokuratorowi. Poncjusz Piłat nie spieszył się zbytnio, wciąż zanurzony w swojej niemej modlitwie do swych bogów o złagodzenie kary, jaką mu wymierzali, – migreny.

– Co tam masz?! – rzucił niechętnie w stronę sekretarza, który w jednej chwili rozwinął pergamin. – Dwóch łotrów i kobietę.

– Co?! Jaką kobietę? – prokurator aż podskoczył, na moment zapomniawszy o bólu.

Nie było bowiem w zwyczaju sądzić kobiet przed rzymskim prefektem. Do tej pory przed oblicze hegemona nie trafiła żadna niewiasta, kary wobec kobiet wymierzano w lokalnych okręgach przez lokalne władze, najczęściej przez kamienowanie.

– Czyście postradali zmysły? To już nie można załatwić takich głupot na własnym podwórku, tylko ciągnąć ją tu, przed oblicze hegemona?!

– Próbowali. Nawet raz dostała kamieniem, chodzi teraz z siniakiem pod okiem. Ale przyszedł jakiś nawiedzony Żyd i powiedział coś tam, że kto jest bez winy, niech rzuci kamieniem. I hołota się rozeszła.

– Pierwsze słyszę! Banda idiotów.

– Zawsze to powtarzałem.

– I co, nie będą już kamienowali?

– Ma się podobno pojawić rozporządzenie Wielkiego Sanhedrynu. Kamienowanie uznane zostało za zbyt kłopotliwe. Za duży bałagan, za dużo krwi, pełno zębów powybijanych, a tłum, jak się rozkręci, to zaczyna w siebie naparzać. Straż miasta narzeka, że nie chce tego sprzątać. Co ja mogę poradzić? Odgórna sugestia jest taka, żeby krzyżować.

– Ale kobietę? Co to za porządek? Ja mam teraz sobie głowę zawracać jakimiś babami?! Co ona zrobiła?

– Ruta chalepensis.

– Co to znaczy, u diabła?!

– Hegemonie… to oczywiste.

– Dla mnie to nie jest oczywiste, mów!

– Ale po co to mówić?

– Jak mam do cholery rozpatrzeć winę, jak nie wiem, co ona zrobiła?!

– Może ją zawołam? Niech sama powie.

– Tego mi tu brakuje. Dajcie mi tu stado bab w chuścinach, zrobimy targowisko! – irytował się prefekt.

Nie czekając na odpowiedź, kiwnął na sekretarza, który skwapliwie podszedł i przedstawił mu protokół. Prefekt zerknął w rozwinięty pergamin. Skrzywił się na widok oskarżenia i zawołał oficjalnie:

– Wprowadzić oskarżoną!

Dwóch olbrzymich legionistów wprowadziło pod kolumny hegemona kobietę. Przy tych wielkich mężczyznach wyglądała jak szmaciana lalka pozbawiona możliwości naturalnego ruchu, tak samo się też zachowywała. Jej nogi unosiły się nieco ponad podłogę, a szaty szurały po marmurowej posadce.

Trudno było dokładnie określić jej wiek, wyglądała jak dziecko przebrane za dorosłą. Jej drobne dłonie wystające spod tkanin łapały powietrze, próbując oswobodzić się z uścisków legionistów. Głowę miała spowitą białym hidżabem, spod niego widać było kosmyki czarnych włosów. Gdyby nie zasinione lewe oko, mogła sprawiać wrażenie całkiem ładnej, pod oczywistym warunkiem kąpieli w kozim mleku.

Pomysł wykąpania skazanej skusił prokuratora do dalszych fantazji, a nawet podjęcia prób jej obrony. Coś go zahipnotyzowało w jej oczach. Czyżby rację mieli kapłani, że kobieta jest jak kobra i hipnotyzuje mężczyzn? Poncjusz Piłat nie darzył zbyt wielkim szacunkiem kapłanów, a już zwłaszcza tej żmii Kajfasza. Spojrzał raz jeszcze w oczy kobiety i ujrzał tam dziecięcą ciekawość. Oraz strach.

– Jak masz na imię, kobieto? – Słowo „kobieto” w jego ustach miało jakiś ładunek zniecierpliwienia, jakby było nieznośne, jakby było w nim zbyt dużo znaczeń niezrozumiałych dla jego umysłu.

– Miriam.

Hegemon zatrzymał się w milczeniu nad tym imieniem, przyglądał mu się z każdej strony i myśl o tym, że jest zbyt piękne, by należało do kogoś, kto ma być za chwilę ukrzyżowany, ugrzęzła mu w obolałej głowie.

Sekretarz chrząknął, przywołując go do obowiązków.

– Miriam… – zaczął i zdumiał się, jak to imię brzmi w jego ustach. To zaczynało być naprawdę nieznośne. Postanowił skupić się na jej winie.

– Czy to prawda, że skusiłaś pięciu mężczyzn do grzechu?!

Pytanie to zadźwięczało głośno, zdecydowanie za głośno, jak sam uznał. Słysząc bowiem dźwięk odbijający się od kamiennych ścian, sam się w wewnątrz skulił ze wstydu. Co za absurd! – wrzasnął w nim jakiś głos. Hegemon nie wiedział, skąd ten głos pochodzi, ale wiedział, że należy mu się szacunek. To jakiś absurd – fakt. I absurdalne pytanie.

Zapragnął, aby kobieta nic nie odpowiedziała. Żeby się zacięła i zamilkła, udała głuchoniemą, a on już coś wykombinuje, żeby ją uratować z tych idiotycznych oskarżeń. Bystre oczy kobiety zwęziły się gniewem, najwyraźniej jakieś wspomnienie wywołane przez hegemona, dotkliwie ją zabolało i oburzyło.

– Tych pięciu mężczyzn… – zaczęła ze złością, ale widząc podniesioną rękę Piłata, skuliła się i ponownie zamilkła.

– Nie jesteśmy tu po to, by sądzić szanowanych mężów – wyjaśnił jej prokurator. – Kobieta najpierw uwodzi mężczyznę, a potem zawsze zrzuca na niego winę. To dość powszechna prawda. Ile masz lat, kobieto?

– Piętnaście.

– Powinnaś siedzieć w domu i strzec posiłków.

– Wyszłam po wodę do studni…

– A co na to twój ojciec?

– Mój dobry ojciec wygnał mnie z domu i wydał władzom. Dobry hegemonie, przecież wiesz o tym. Z pewnością napisali to w protokole. – Miriam znów spojrzała mu w oczy, tym razem ze zdumiewającą odwagą.

– Nie jestem dobry! Ani twój ojciec dobry nie jest! – syknął ze złością prokurator i poczuł potworny ból głowy.

Kobieta opuściła brwi i zmieniła spojrzenie z hardego na troskliwe.

– Wiem, co czujesz – wyznała poufałym szeptem. – Na to najlepszy jest sen i ciemny pokój. Najlepiej całkowicie pozbawiony okien oraz dźwięków. To pomaga, dobry hegemonie. Ale siedzenie w upale, nawet pod krytą kolumnadą jest bardzo ryzykowne. Powiem więcej – to potęguje dolegliwość, panie. A dziś będzie wyjątkowy upał. To może być dla ciebie bardzo trudny dzień.

– Dla mnie trudny dzień?! A wiesz, jaki dla ciebie ten dzień będzie trudny?!

– Mówimy o tobie, panie. Ja sobie dam radę.

Poncjusz Piłat znieruchomiał jak jaszczurka, zwęził powieki i długo wpatrywał się w oczy kobiety. Wreszcie szepnął:

– Skąd wiesz, co ja czuję?

Kobieta pokręciła głową na znak, że znów zadał jej idiotyczne pytanie. Ten gest w rodzaju: „ech, mężczyźni!”, sprawił, że Piłat utracił jakąś moc, coś się w nim rozkrochmaliło. Poczuł, jakby sztywna zbroja puściła swe zamki, a jego niezłomność i brak litości pierzchły, zostawiając przedziwnie miłą bezradność. Zapragnął się teraz położyć, oprzeć głowę na poduszce, pogłaskać kota i posłuchać tej kobiety, która najwyraźniej miała jakieś ciekawe rzeczy do opowiedzenia, bo gdy ktoś ma taki wzrok, musi mieć coś niezwykłego do powiedzenia. Resztką sił powstrzymał się jednak od upragnionego relaksu, ścisnął pięść i znów podszedł do pergaminu. Sekretarz stał jak posąg.

– Trzech z pięciu szacownych mężów doznało obrażeń. Cytuję: „zostali pogryzieni”. Czy wiesz, co ci grozi, szalona kobieto? Jak można gryźć człowieka? Jak można gryźć senatorów?

– Dobry hegemonie, działałam w obronie własnej.

– Milcz! Jesteś szalona!

Znów spojrzał w oczy kobiety, dając jej aż nadto wyraźne znaki, by podjęła jego grę. Tak jest, on każe zapisać w protokole, że ona jest chora na umyśle, wystarczy zawołać medyka i wszystko wróci do normy. Chorych kobiet nikt tu nie będzie krzyżował.

Kobieta nie powiedziała nic, nie zaprzeczała – co dobrze, ale też nie potwierdzała – co też dobrze. Prokurator usiłował sobie wyobrazić, jak powinna zachowywać się szalona kobieta i szybko doszedł do wniosku, że niewiele musi udawać. Niemal każda kobieta w jego życiu była szalona, a żadnej się nic nie stało. Tylko ta ruta

– Czy spożywałaś rutę w niecnych zamiarach? – spytał więc szybko, chcąc na jednym ogniu usmażyć dwie odpowiedzi na oba zarzuty.

– Nie wiem, o czym mówisz, panie…?

Ruta chalepensis. Zioło stosowane w lecznictwie przez medyków. Bez kontroli jest środkiem poronnym, jak zapewne wiesz.

– W życiu tego nie jadłam – wyznała kobieta, patrząc mu szczerze w oczy. Jednak szczerość kobiety to oksymoron, pomyślał przebiegle i rzucił bez większego zastanowienia:

– Udowodnij!

W takich momentach można powiedzieć, że rozgrywka między dwojgiem ludzi zamienia się w sytuację określaną jako szach mat. Kobieta wiedziała, że prefekt chce jej pomóc. Ale nie przypuszczała, że może być aż tak głupi. Sekretarz oderwał wzrok od pergaminu i spojrzał płochliwie w stronę hegemona, który aż poczerwieniał ze złości. Jak mógł po raz trzeci zadać tak kretyńskie pytanie?!

To wszystko przez nią! Najpierw zbałamuciła pięciu mężów, a teraz pastwi się nad nim! Jak ona teraz może tak stać w milczeniu?! I chociaż jest w łachmanach, w brudnej szacie i z tym siniakiem pod okiem, on czuje się od niej gorszy i to jak gorszy! Głupszy! On w tych złoceniach, purpurze, krwawniku, w tych żelastwach, jak jakiś rumak na igrzyskach.

Miał ochotę wszystko z siebie zrzucić, odejść stąd i nigdy więcej nie stanąć pod kolumnami by kogokolwiek sądzić. No, co za głupiec! UDOWODNIJ. Ale swoją drogą, ona też dobra. Kłamie! Kłamie podle! Hegemon znał takie przypadki. Każdy znał. Każdy miał chociaż kilka takich w rodzinie lub sąsiedztwie. Na dziesięć kobiet, co najmniej trzy tak sobie radziły. A ta, głupia, dała się złapać. Czemu? Senatorowie wnieśli skargę, bo ich pogryzła. Ojciec ją wydał. Logiczne.

Prokurator poczuł bezmierne zmęczenie, zapragnął przerwy, wyprowadzenia oskarżonej, zimnej kąpieli dla siebie i kąpieli w mleku dla niej. I znów te niebezpieczne myśli! Prokurator chciał je odegnać, ale czuł, że już nie ma siły, w głowie mętlik, na zewnątrz miazga, rozpadła się zbroja, stalowe mięśnie rozmiękły, kamienne zło ugrzęzło w określeniu: „dobry hegemonie”.

Nie miał siły ruszyć palcem, czuł, jak się zapada pod posadzkę, jak rozstępują się skały, a on upada gdzieś w rozpadlinę, w mech. Beznadzieja, przepaść, depresja. Nie ma dla niej ratunku. Nie ma dla nas ratunku. Czemu on się nią przejmuje? Ostatecznie to tylko kolejna ofiara niepojętego systemu. Kogo to obchodzi? Rodzonego ojca za grosz, a zatem czemu ma obchodzić prefekta Judei?!

Najlepiej byłoby umyć ręce od tej śmierdzącej sprawy i skazać ją jak najszybciej, żeby mieć z głowy. Przecież tylu Żydów wybił jak muchy, co za różnica? Druga rzecz, czyż z powodu migreny nie należy mu się urlop?! A tymczasem po tej przeklętej niewieście jest jeszcze skazany za zabójstwo – znienawidzony łotr. Barabasz.

I nagle twarz hegemona rozjaśniła nadzieja.

————————————————————————-

*cytat z „Mistrz i Małgorzata” M. Bułhakowa

Powyższy tekst jest fragmentem książki „30 sekund”.

Mam na imię Igor

Wszystkie materiały, w tym ujawniony niedawno film, zostały przekazane do prokuratury – raportował minister Błaszczak. Chwilę później oficjalnie oświadczył, że tego filmu nie widział i nie miał o nim pojęcia

Moim obowiązkiem jest złożenie dziś przed Polakami informacji na temat wydarzeń na Komisariacie Policji Stare Miasto we Wrocławiu.” Tak rozpoczął swoją przemowę minister Mariusz Błaszczak. Przyjrzyjmy się więc nieocenionym informacjom, jakie nas poraziły podczas wczorajszego rządowego wystąpienia w sprawie śmierci Igora Stachowiaka.

Szalenie istotną rzecz minister podał już na drugim wydechu tego bogatego w treść przemówienia. Otóż okazuje się, że rok temu zażądał on NIEZWŁOCZNEGO wyjaśnienia sprawy i wyciągnięcia konsekwencji wobec osób winnych. Doskonale wiemy, jak sprawa prędziutko została wyjaśniona.

Po roku, przez telewizję TVN. 

Dalej dowiadujemy się,  że wszystkie materiały – w tym ujawniony niedawno film – zostały przekazane do prokuratury. Znamienne, że kilka oddechów później minister Błaszczak oficjalnie oświadcza, że tego filmu do niedawna nie widział i nie miał o nim pojęcia. Zatem przekazał do prokuratury materiał, do którego nie zajrzał. To ważne. Jak donosi pewien program satyryczny, a przez niektórych nazywany dokumentalnym, pt. „Ucho Prezesa”, minister jest ogólnie w cholerę zajęty.  Czymś innym.

Co więcej? Same rewelacje. Otóż minister donosi, że rząd PiS świetnie sobie radzi w kwestii bezpieczeństwa. Jasna sprawa. Widać jak na dłoni, jakby się chciało zajrzeć do dowodów. Im dalej w las, tym więcej drzew (do wycięcia), zatem w gęstej od cennych informacji wypowiedzi, dowiadujemy się, że poprzednicy ministra godzili się na iluzoryczne załatwianie spraw, a on się nie godzi. Świetnie. Jesteśmy spokojniejsi.

Ale na czym polega problem? Słyszymy, że emisja filmu z posterunku we Wrocławiu może nadszarpnąć wizerunek Policji, a przecież codziennie tysiące policjantów naraża życie i tylko jednego dnia policjanci podejmują około kilkunastu tysięcy interwencji. Czyli co? Nie należy tego filmu oglądać? Czy puszczać? Czy co? Nie wiadomo. Wiadomo tylko, że  PRAWDA JEST JUŻ BLISKO. Bo przecież „dla policjantów etos służby powinien być najważniejszy”. Tak przynajmniej chciałby minister Błaszczak. Chciałby też, żeby policjant był dla społeczeństwa przykładem. Uff.

Ulgę też przynosi wyznanie ministra, że natychmiast po obejrzeniu filmu w TVN zwolnił policjantów brutalnie katujących paralizatorem Igora Stachowiaka. Stanowisko straciło również paru innych policjantów tuszujących tę sprawę. Wspaniale. Wszystkim nam ulżyło, że w tak wzorowo prowadzonym państwie PiS, osoby w policji stosujące tortury i doprowadzające do śmierci dostają AŻ wypowiedzenie.

Ja kiedyś też dostałam wypowiedzenie, wprawdzie nikogo nie zabiłam, nie użyłam żadnego paralizatora, właściwie to nie wiem, co złego zrobiłam, no ale wiadomo – to były czasy rządów POPRZENIKÓW. Sodoma z Gomorą. Nie to co teraz.

Ale zaraz, zaraz, wysłuchajmy ministra do końca. Czemu ich zwolnił? Dlatego, że znęcali się nad niewinnym człowiekiem? Ależ skąd! Zwolnił ich, bo… nie posłuchali się przełożonych. W PiS-ie to dużo znaczy. Na szczęście jednak – co ma niebagatelne znaczenie dla sprawy – Błaszczak się odgraża, że nie pozwala na takie zachowanie. Od dziś nie pozwala, bo jakoś przez rok, dopóki TVN nie wyemitowało materiału dowodowego – kolebali się w najlepsze na etacie.

W sumie, jak donosi człowiek odpowiedzialny (i to jak!) za bezpieczeństwo obywateli, w kwestii śmierci Igora Stachowiaka chodzi o to, że za czasów PO/PSL było wiele przypadków śmierci na komisariatach. Można je wymienić, jak twierdzi minister. Z tego prawa jednak nie korzysta. Nie wiadomo więc czyje to śmierci, w jakich okolicznościach nastąpiły, ani kiedy. Ale przecież najważniejsze jest to, że kiedyś też ginęli ludzie, więc co się czepiacie?

Jeśli zaś chodzi o meritum, to winni nadużyć w 2008 roku (Igor Stachowiak zginął w 2016 roku) zostaną ukarani. Jakby tego było mało: „Za akcję Widelec też zostaną ukarani!” A już społeczeństwo myślało, że policjantom z Wrocławia (bo chyba w ich temacie było to wystąpienie?) akcja „Widelec” się upiecze. Nie upiecze się.

Jarosław Zieliński, Wiceminister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest ostry jak brzytwa. Niezwykła to przenikliwość. Wielkie bowiem słowa, co wiele wnoszą, wypowiada. Glównie to, że jest Wiceministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji. I póki będzie, to będzie. A przecież strasznie coś doświadczył na tej sali. No cóż, to się nazywa niezłomność. A jeśli chodzi o odpowiedzi na pytania (niezwykle merytoryczne odpowiedzi!) udzieli ich niejaki „pan minister Mariusz Błaszczyk”.

Biorąc pod uwagę laserową czujność, z jaką obaj ministrowie śledzą sprawy zawodowe – znamienne, że dochodzi do żonglowania tożsamością przełożonego. Ja uważam, że to korzystne. Coś jak Batman i Bruce Wayne. Nigdy nie wiadomo, który z nich ogląda materiały dowodowe i lata jak nietoperz po Sejmie, a który nie ma pojęcia co się dzieje i patrzy rozmarzony w kominek.

Ale słuchajmy! Dalej same race! Według raportu wiceministra, ataki na niego nie mają związku ze śmiercią Igora Stachowiaka. Tu chodzi o rzecz dużo ważniejszą, a mianowicie o niemożliwości wybaczenia mu ustawy dezubekizacyjnej!

To zmienia postać rzeczy. Rząd widzi zupełnie inny wymiar tej kwestii. Ludzie nie są zachwyceni śmiercią młodego człowieka na komisariacie policji absolutnie nie dlatego, że śmierć młodego człowieka na komisariacie policji nie jest rzeczą zachwycającą. Nie. Oni po prostu znów chcą się przywalić za to, że rząd tak bezlitośnie czyni dobro.

Można by rzecz, mamy to. Mamy to, ale jeszcze posłuchajmy innych. Uściślijmy dane. Z pomocą bieży poseł PiS Arkadiusz Czartoryski. I wali jak komputer. A to, że rząd PiS różni się od rządów PO tym, że rzetelnie informuje społeczeństwo o tego typu wydarzeniach. Faktycznie. Dlatego czekaliśmy rok, by na antenie znienawidzonej przez rząd telewizji zobaczyć, jak było. Rzecz składa się jak w szwajcarskim zegarku. A jakby tego było mało, poseł dowala, że w kraju jest 130 tysięcy policjantów i nie da się ich upilnować.

No co. Nie da się.

Zbigniew Ziobro, miotacz konkretów, czeka na swój moment. Należy nam się przecież garść liczb, żeby jednak było nieco poważniej. Lecą zatem liczby. I to jakie!

16 tomów akt śledztwa i 5 tomów akt podręcznych!

58 świadków przesłuchanych, w tym niektórych wielokrotnie!

11 opinii biegłych!

Niezliczona ilość postanowień wydawanych co kilkanaście dni przez bity rok!

I nadal nic nie wiadomo.

Jak podkreśla minister, w tej sprawie nie można pozwolić sobie na partactwo. Dlatego nie można od roku stwierdzić, kto jest winny śmierci człowieka rozebranego, skulonego na zimnych kafelkach w łazience i katowanego przez policjantów. No zabijcie się, czarna magia.

Rozmawiajmy o faktach! – grzmi Ziobro. Tak jest. Podczas wystąpienia rządu zostaliśmy zarzuceni faktami i daleko nam do emocji, które, jak twierdzi minister: wytwarzane są w mediach. Nie, z pewnością nie w strukturach mózgu, żadne tam ciało migdałowate, czy inne bzdury. W mediach.  Musimy zaufać tej retoryce, temu rozumowaniu, bo przecież nikt tu nie wierzy w zdolność samodzielnego myślenia. A więc nic nie czujemy.

Nie czujemy ani łez, ani żalu, ani zduszonej wściekłości, ani bezradnej niezgody, ani lęku o własne dzieci w tej Polsce. Nic nie czujemy, gdy widzimy skulonego nagiego chłopca, który mówi łamiącym się głosem:

– Błagam… Mam na imię Igor…

Miesięcznica 85. Apel do siostry bliźniaczki

Im większy jazgot, im głębsze ekshumacje, im bardziej wyposażone komisje badawcze, im dłuższe msze i patetyczniejsze mowy – tym głębiej i kategoryczniej pęczniejący odsetek ludzi ma to w dupie. Nie, to nie jest zło. To fakt

Z okazji dwa tysiące pięćset dwudziestej DNICY smoleńskiej oświadczam szalenie oficjalnie, a przepraszam, moja osoba, która ogląda teraz TVN, gdzie przy dźwiękach głęboko religijnych śpiewów sunie marmurowy, niczym potencjalny pomnik na Krakowskim Przedmieściu, tłum – oświadczam, że jeśli gdzieś w świecie jest moja siostra bliźniaczka, jeśli ukrywa swoje istnienie i podstępnie knuje plan kariery politycznej, artystycznej, piłkarskiej, jakiejkurwakolwiek, to ja NIE ZGADZAM SIĘ na to, żeby po mojej śmierci robiła mi podobny cyrk.

Nawet jeśli będą jej się kanarki troić z nudów na starość, nawet jeśli koty nie rozwieją jej ponurej samotności, nawet jeśli ma zaburzenia osobowości.

Po pierwsze – nie chcę ruchomych popiersi. To się nie uda. Pomijając warunki anatomiczne, pomijając koszty i srające na potencjalny pomnik gołębie – ja jednak nie jestem (nawet martwa) w stanie znieść tego rozmiaru zbiorowego siupu. Nie dźwignę takiej beki wokół własnego pogrzebu. Wiem, popiersie to może być jakaś po mnie pamiątka, ale ja zawsze byłam za dobrym rodzajem imprezy na stypie i z popiersi wybieram bezkosztową zadumę nad browarem.

Po drugie – żadnych pokazówek w telewizji, tym bardziej publicznej. Z wymienionego określenia został już jedynie drugi człon, z mocnym akcentem na „człon”, dlatego zupełnie nie mam ochoty na wycieranie kurzu z zastygłych słupków statystyk oglądalności.

Trzecie. Żadnych marszy. Siedemdziesiąt procent mieszkańców tego kraju ma w dupie to, że omarszowywany od siedmiu lat (85 miesięcy) nie żyje. A im większy wokół śmierci jazgot, im głębsze ekshumacje, im bardziej wyposażone komisje badawcze, im dłuższe msze i patetyczniejsze mowy – tym głębiej i kategoryczniej pęczniejący odsetek ludzi ma to w dupie. Nie, to nie jest zło. To fakt.

Czwarte. Żadnego świra od badania przyczyn śmierci. Nawet jeśli ów robi giga przewałki na grubą kasę w zbrojeniach, nawet jeśli w ramach przekupienia milczenia o giga przewałkach wyposaża w apanaże niezbyt rozgarniętego, acz szczwanego misia i wykonuje bezkarne salto mortale w obsadzaniu kadr.

Jeśli choćby zginę z rąk sowieckiego żołnierza (czego zresztą nie jestem ostatnio w stanie wykluczyć, z powodu, nomen omen, wymienionego świra) – zatrudnij do badania zbrodni człowieka zdrowego na umyśle. A przynajmniej biorącego leki.

Nie zniosę opętanych ryżobrodych psychopatów w pobliżu mojej pamięci. Lubię ciszę i prawdę, dlatego wybuchy z parówek oraz trotylowe rewelacje są dokładnie tym, czego absolutnie nie cierpię. Będę cię straszyć do śmierci, a potem urwę ci łeb.

A jeśli mnie jednak nie posłuchasz – każdego czytającego powyższą last will zobowiązuję do wydrukowania tekstu i na jego mocy natychmiastowego aresztowania. Sorry, siostra. Polska jest ważniejsza.

Jedyna osoba na świecie

Natychmiast po wrzuceniu przeze mnie selfie, wyświetlacz mojego telefonu zapadł się w mrok, całość zgasła i zamilkła na wieki. Koniec tego, kurwa. Tak powiedział Bóg

 

Już, już miałam zamykać tego bloga, już się wyrzucałam z Facebooka, już wywaliłam smartphona. Ale jeszcze – pomyślałam – jeszcze o tym napiszę.

Na wakacjach będąc, bo właśnie wróciłam – dostałam wiekuistego olśnienia w sprawie sensu życia. Dotknęłam Absolutu. A raczej Absolut dopadł mnie poprzez ukazanie prawdy o wpatrywaniu się w komórkę przy jednoczesnym braku kontaktu z człowiekiem OBOK.

Uwierzcie, są ludzie, którzy prawdopodobnie nie wiedzą, że jeśli, dajmy na to – przez godzinę nie wyjmą telefonu z torby – NIE przestaną oddychać.

Druga rzecz, że gdzieś tam jest zawsze coś bardziej interesującego. Ktoś wyjeżdża na wyczekiwany, upragniony, wyciułany urlop i z miejsca szuka wifi. Ktoś wytycza trasy zwiedzania w przewodnikach i na mapach, a w drodze nie odrywa się od telefonu.

Bo to potwornie ważne, że ktoś coś pieprznął w Sejmie, że Macierewicz i PiS, że wypadek na siódemce, że coś w robocie, a w dodatku jeszcze Jola. Warto badać pogodę w Polsce i stan wody w Wiśle. Obejrzeć statusy, kto co tam oświadczył, umył auto, czy zjadł płatki – wszystko w czerwonej ramce.

„Tu i teraz” na urlopie jest tylko po to, żeby to spstrykać i wysłać komuś, bo tam ktoś sczeźnie, zanim tego nie zobaczy. „Tu i teraz” na wakacjach nigdy nie jest po to, żeby to przeżyć. Bo gdzieś tam gonią sprawy, tam czekają posty, tam się dzieją apokalipsy.

I tak mnie Pan Bóg natchnął, tak doświadczył, że drugi Jego dotyk był jeszcze surowszy, jeszcze bardziej ostateczny, mianowicie natychmiast po wrzuceniu przeze mnie selfie na FB, wyświetlacz mojego telefonu zapadł się w mrok, przycisk „power” doznał paraliżu, całość zgasła i zamilkła na wieki. Koniec tego, kurwa. Tak powiedział Bóg.

Poszłam do tamtejszego serwisu. Pokręcili głową.

Poszłam do kumpeli faceta. Dłubał, nic nie poradził.

Poszłam wreszcie na piwo.

Bo co? Co niby? Pracownik GSM się dziwił, gdy mu wczoraj zostawiłam truchło bez żalu i powiedziałam: nie spieszy mi się. Nie spieszy mi się, bo Alicja pożyczyła mi starą nokię, która z atrakcji: DZWONI. I to – jak się okazuje – całkowicie wystarczy, żeby żyć.

Ale ja nie o tym. Chcę napisać o czymś innym. Chcę napisać, jakże to się pięknie składa – o rozmowie. Ale nie o rozmowie z kimś, kto patrzy w smartphon i ma cię w dupie. To nie ma sensu. Nigdy nie mów nic do osoby, która patrzy w smartphon. Jeszcze cię opierdoli.

Mów raczej do osoby, która cię słucha. Do jedynej osoby, z którą nie da się rozmawiać przez komórkę. Jest tylko jedna taka osoba na świecie. Ty.

Z początku taka rozmowa jest trudna. Człowiek się jednak nieco wstydzi. Kiedyś, owszem, za dzieciaka się do siebie gadało, ale teraz przecież jesteśmy dorośli, jesteśmy poważni, jesteśmy NORMALNI, dlatego śledzimy z pasją śmieszne koty i zdjęcia potraw koleżanek. Ale żeby gadać do siebie? Ciężko. Ciężko.

Słowa drewniane, nieśmiało wydukane wydają nam się dziwne i niepotrzebne. Głos jakiś obcy, nielubiany, sztuczny. Najlepiej wychodzą bluzgi, najłatwiej za kierownicą. Ale żeby już powiedzieć: – ej, czego tak klniesz? – to już głupio. To znaczy głupio, że się klnie, ale zaraz można to wyjaśnić. Najlepszym wyjaśnieniem tej sytuacji jest krótkie, a mocne zdanie, w którym wypuszczamy całą negatywną emocję: – Bo tak!

I od razu lepiej. Serio.

Gadać trzeba od rana. Można przyjąć, że jesteśmy jedną osobą, można też uznać nas za parę. Są wypadki, gdzie człowiek stanowi całą kompanię i to też jest OK. Ale rano najlepiej się nie rozprzestrzeniać. Zanim się kawy napijesz, zanim się obudzisz, zostań sam. Nie rzucaj się od razu w wir towarzyski, bo się pogubisz.

Ja rano nie przepadam za tłumami, nawet jeśli tłum stanowią moje własne osobowości. Nigdy nie wiadomo, której przyjdzie ochota wrzasnąć, tupać, czy zadać głupie pytanie. Sama sobie zadam najwyżej coś w stylu: – kawa czarna, czy z mlekiem?, – a jest mleko?, – nie mów mi, że nie ma!, – a kto nie kupił?!, – no chyba nie ja!

Im dłużej człowiek ze sobą gada, tym więcej znajduje tematów do rozmów. Super się samemu ze sobą obgaduje kogoś, kto w danej chwili wkurza. Tego rodzaju obsmarowanie jest o tyle świetne, że w żaden sposób nie przecieknie do niepożądanego ucha. Nikt nigdy wam nic nie wytknie, żadnych głupot, błędów, omyłek. Nikt się nie przyczepi, że przesadzacie, nikt nie popuka w czoło. No chyba że wy. Ale wtedy spokojnie możecie się ze sobą pokłócić.

Kłótnia ze sobą to najwspanialsze oczyszczenie atmosfery między tobą a najważniejszą osobą na świecie. Nic tak nie buduje, nic tak nie uczy. Kłócić się można do krwi, do przekleństw i rzucania przedmiotami o ścianę. Możecie się obrażać, możecie się przepraszać. Wszystko dozwolone. A jednak. Jedna rzecz jest zabroniona.

Nie wolno się do siebie NIE odzywać.

Brak kontaktu ze sobą jest potwornym doświadczeniem. Wygląda jak klatka. Ciasna komórka, po której człowiek chodzi skulony nad świecącym przedmiotem i puka w niego palcem bez słowa, bez skutku szukając messengera z własnym imieniem. A wokół ludzie, a wokół ptaki, a wokół drzewa, a wokół kwiaty. I wszystko tak potwornie niewidzialne, niedostępne, niemożliwe…

Martwa bohaterka pana redaktora

Dramatyczne wyznanie Jastrzębowskiego o Superbohaterce wraz z publikacjami słów o skrobaniu i lewaczkach na Twitterze „zaorało” nas do szczętu. Potwornie rozpaczamy, że nic nas z nim nie łączy!

Gdańsk, październik 2016 r.

Kapituła konkursu Superbohaterki Wysokich Obcasów 2016. przyznała nagrodę Natalii Przybysz. Konkretnie za odwagę i przełamanie milczenia o zjawisku aborcji, które dotyczy blisko pięciu milionów (milczących, bo – jak pokazuje przypadek Natalii: napiętnowanych) kobiet w Polsce.

Co ciekawe, nagroda Czytelniczek WO również powędrowała do piosenkarki. Zupełnie innego zdania jest jednak niejaki Sławomir Jastrzębski. Sławomir Jastrzębowski pełen oburzenia po werdykcie grzmi, że NIC go z nami nie łączy. Z nami, czyli – jak mniemam – kobietami, feministkami z Wysokich Obcasów. NIC! Powtarzam: NIC! On powtarza: NIC!

Straszna szkoda.

A myślałam, że łączy. To znaczy, nie myślałam tak wcale, bo do dzisiaj nawet nie wiedziałam, że niejaki Jastrzębowski w ogóle istnieje. Niemniej, o ile ktoś istnieje i należy do gatunku ludzkiego, to ma jakieś wspólne z innymi ludźmi, nawet jeśli jest mężczyzną. Tak myślałam. Błąd. Bo Jastrzębowski nie ma. NIC!

Jego dramatyczne wyznanie na Super Ekspresie wraz z obfitą publikacją szyderstw i obrazy na Twitterze niesie ze sobą pewnego rodzaju rozczarowanie. Jakoby redaktor nie miał innych zajęć, poza wojną z jakimś wrogiem ( z Czerskiej) i „lewaczkami”. Dużo tam słów o skrobaniu i psach. Strasznie nas to „zaorało”. Okrutnie żałujemy, że nic nas z nim nie łączy. Nie wiem, jak się redakcja GW pozbiera po jego wyznaniach. Będzie to potężny cios. Kto, jak kto, ale Jastrzębowski?! Niepowetowana strata.

Każda z nas, każdy z nas (bo w kapitule konkursu Superbohaterka WO zasiadali także mężczyźni, ściśle: Bartosz Hojka, prezes zarządu Agora S.A., Borys Lankosz, reżyser filmowy oraz Jerzy Wójcik, wicenaczelny Gazety Wyborczej) pocieszał się dotąd cechami wspólnymi z panem Sławomirem. Kto prześledził jego karierę i tytuły, w których redaktor pracował – marzył o choćby promilu czegoś wspólnego. No nie wiem, niechby to było cokolwiek.  Wierszówka w Super Expresie! Błagam! Kariera w gazecie, która bezprawnie pokazuje zdjęcie umierającego Wojciech Młynarskiego? Bajka. Jednak nie ma szans.

Inna rzecz, zawsze to facet. Od dawna dopatruje się cech wspólnych kobiety i faceta, ostatnio głównie w temacie (sic!) ciąży. Pan redaktor odkrył, że zupełnie się różni od nas, tak bardzo się różni, że „NIC!, NIC!”. Dlatego decyduje, co kobiety mają robić ze swoimi brzuchami, w wyniku czego ON może przyznać nagrodę lub nie. Owszem, nie ma z nami nic wspólnego, nigdy nie był w ciąży, nigdy nie będzie, zna się doskonale. Alfa i Omega moralności gromi laureatkę za wygodnictwo i lenistwo (?!). Dla niego super bohaterka to ta kobieta, która nie śpi po nocach opiekując się potomstwem, taka, co samotnie wychowuje dwójkę, trójkę, czwórkę dzieci, a przede wszystkim ta, co… BEZ WAHANIA odda życie. O. Taki maleńkie kryterium konkursu pana redaktora. Która chętna?