Raj. Ludziom wstęp wzbroniony

Siadamy na piasku, zmęczeni konfliktem i rozpoczynamy martwienie. Nasze dni są policzone. Koniec. I nawet browaru nie ma, żeby się pocieszyć w te ostatnie dni życia…

Albo to. Włączam ten nowy laptop, odchodzę, żeby dać mu się rozkręcić, wracam z kubkiem, patrzę, a na ekranie grota skalna, częściowo zalana słońcem, z groty widać plażę, pas złotego piasku, wygrzanego jak deski w saunie i nietkniętego stopą człowieka. Dalej rozciąga się spokojne morze, może ocean, a może i Spokojny. W oceanie tkwią jeszcze dwie takie skały, zapewne również z grotami, kto wie? Siedzę z tym kubkiem i patrzę zauroczona, kto mi taką niespodziankę zrobił, kto spełnił moje marzenie z poprzedniego wpisu i dał tę sposobność choćby mentalnego pływania w ciepłym morzu oraz fruwania nad falami jak delfin?

No nic, los bywa łaskawy, oto mam swój poranek na bezludnej wyspie i chociaż w głowie wojna, w głowie konflikt, jestem tylko człowiekiem, żaden człowiek nie jest skałą, człowiek to raczej rozdygotany izotop rtęci, ale gdy znajdzie się w takich warunkach: kto wie?

Kurwa, w tym laptopie klawiatura ciężko chodzi, podsuwa mi jakieś słowa nie moje, cholera mnie bierze, myśli szybciej lecą niż znój wciskania klawiszy, ale oto jestem na plaży, w środku stycznia, czas nie istnieje, życie się  nie toczy, PiS się rozwiązał, uchodźcy znaleźli dom, terroryści palą jointy, Kukiz gra na sitarze, Kaczyński bawi się z kotem, a ja fruwam nad falami oceanu.

Tylko: czy sama? Czy ja się tam przeniosłam w towarzystwie? Bo jednak istnieje obawa, że samotność może boleć. Może być dramatem, zwłaszcza po kilku miesiącach. Człowiek to nie wyspa, człowiek to stado, niech więc będę miała swoje. Kogo zatem do stada? Mężczyznę czy kobietę? Facet będzie się mądrzył, ale kto mi zagwarantuje, że kobieta nie? Wszystkie kobiety mojego życia się mądrzyły. A ostatnia przekroczyła Rubikon. Nie ma faceta na tym świecie, który by ją pokonał.

Dobra, niech więc będzie facet. Ale zabawny! Piękny. Miły. Przesadziłam? Człowiek niby marzy, ale jego marzenia powinny mieć punkty styczne z rzeczywistością. Tak twierdzi Dalajlama. Dobra. Już wiem. Zabieram Kubę. Kuba jest spoko. Tylko ja i Kuba. Moje stado. Jesteśmy na wyspie, sami. On marudzi, że nie ma browarów, ani sklepu w pobliżu. Zwłaszcza otwartego. Nie ma blantów, nie ma nic. Po co ci blanty, pytam. Słabo tu jest? A on swoje, że byłoby lepiej z browarem. Lepiej. Ja pierdolę, a co może być: LEPIEJ?

Jest ciepło, jest słońce, jest schronienie, jest plaża, jest woda i jeszcze pewnie jakieś kolorowe ryby w niej. Poza tym jesteśmy ponad potrzebami, to jak raj, ty i ja, Adam i Ewa, nawet nie ma węża ani drzewa, nic nam nie potrzeba. Mówię rymem jak Stachura, równam się z istotą bezcielesną, poetą, wieszczem. Stoję naga w tej grocie, on też nagi, a my zamiast oddawać się rozkoszy, zamiast pryskać się lazurem, zamiast nurkować w przejrzystości, zamiast napawać się bajecznością – kłócimy się o browar. A to dopiero początek. Bo właśnie mojemu Adamowi do łba strzeliło, że plaża jest za mała, nie ma gdzie się ukryć i jak przyjdzie sztorm, to oboje utoniemy.No to trzeba się martwić. Martwmy się!

Siadamy na piasku, zmęczeni konfliktem i rozpoczynamy martwienie. Nasze dni są policzone. Do pierwszego sztormu. Jasna cholera. Ale pech. Przerąbane. Koniec. I nawet browaru nie ma, żeby się pocieszyć w te ostatnie dni życia…

Uderzam z całą siłą w klawisz, rozganiam rajski pejzaż i siadam ciężko do pisania. Ludzkość to gatunek nieszczęśliwy. To wygnani z raju, nigdy nie usatysfakcjonowani straceńcy. Nie wiem, po co kupiłam ten laptop, w tamtym klawiatura, chociaż wybrakowana, ale działała.

d3y4g

6 comments

  1. Anna

    Tylko nie klikaj, że Ci się podoba, bo już zawsze ugrzęźniesz na tej plaży… 🙂 A tak, to będą Cię zapraszać w coraz to piękniejsze miejsca … 🙂 Czego życzę wszystkim …

  2. Klara Zawada

    O matko, myślałam że nic mnie nie przebije z moją tygodniową fazą na martwienie się i kłótnię w miłosnym centrum wszechświata czyli Paryżu. Jam ci jest Kuba, nie zabierajcie mnie nigdzie 😦

  3. Joanna

    Ja też właśnie kupiłam nowego laptopa i mam to samo zdjęcie na pulpicie… Reakcja identyczna, zabierzcie mnie tam!
    Ale nie wiem dlaczego, ciągle używam starego…

  4. Sylwia

    Pani Sylwio (moja imienniczko), chciałam pogratulować wydanych książek! Jakoś początkiem ubiegłego roku w oko wpadła mi „Kobieta (dość) doskonała”. Świetna szata graficzna okładki przyciągnęła moją uwagę. Kupiłam, przeczytałam tysiąc pięćset razy, zakochałam się. Zaplanowałam zakup kolejnej Pani książki, ale przeprowadzka, zmiana pracy, brak czasu… Kilka dni temu (w końcu!) zostałam właścicielką „Furia mać!”. I wie Pani co? „Biurwa” jest już na mojej liście zakupów 😉 REWELACJA. (mądra) Prawda okraszona świetnym humorem, to lubię. Pozdrawiam i życzę zawodowych sukcesów!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s