Nie szukaj mnie więcej i nie dzwoń, tej nocy stałam się wiedźmą

Z całej siły kopnęłam w świętą szybę. Szyba rozleciała się koncertowo i niech żałuje każdy, kto tego nie widział. Tysiące szklistych kawałków poleciało z hukiem w otchłań nocy, a ja wleciałam bez przeszkód do wieży kościelnej z wesołym pozdrowieniem: Hej, Bóg! 

 

Zasnęłam nagle, przywieziona przez taksówkarza o imieniu Michał do domu, sama jakaś rozgorączkowana, roztrzęsiona i taka słaba, że ledwo dotarłam do łóżka. I przyśnił mi się sen.

W tym śnie taksówkarz o imieniu Michał przyprowadził mnie do swojego wielkiego domu, w którym podał mi jakieś zioło, być może lekarstwo, a być może truciznę, jedno jest pewne: to nie była aspiryna.

Sam też wziął, jak sądzę.

Stał się wtedy jakiś taki młody, szczeniacki, coś jak student, pilny uczeń, chudy nerd, taki patyczak, najlepszy z matmy, każdy zna ten typ. No więc nerd, eks taksówkarz Michał i ja zaczęliśmy mówić w jakimś niezrozumiałym dla nikogo języku i to było szalenie zabawne. Byłam tak bardzo oczarowana tym, że mówię w innym języku, że nie zauważyłam, jak ktoś nowy do tego domu przyszedł. A to był chyba jego brat. A może syn? Już taki dorosły, grubszy od własnego ojca, roślejszy. Starszy na pewno.

I wtedy Michał mnie szturchnął, dał znak, że muszę się schować, że jestem tu persona non grata, powinnam więc zabrać swoje rzeczy i wracać do siebie. Ale ja nagle nie mogłam zrozumieć ani słowa z tego dziwnego języka, coś mnie nagle wybiło z pojmowania tej, przed chwilą tak logicznej i zrozumiałej mowy. Ciągle go nie rozumiałam, kręciłam głową, ale posłusznie wstałam i poszłam w ślad za nim.

On schodził do jakichś piwnic, do lochów, podziemi, gdzie być może miał swój własny świat, światek narzędzi, śrub i towotu, tych wszystkich męskich rzeczy i czynności, które się przed kobietami ukrywa w piwnicy, w garażu, gdzieś poza tym pięknym i kolorowym, kwiatuszkowym ustrojeniem życia.

Gdy tak schodził, znów coś do mnie powiedział, ale tym razem powiedział coś bardzo niepokojącego, poczułam lęk, że ja naprawdę nic nie rozumiem, co on do mnie mówi i że to moje niezrozumienie wynika właśnie z lęku. To strach zabrał mi mowę, zabrał NAM mowę, zabrał nam dopiero co rodzącą się przyjaźń. Dlatego ja nic nie rozumiem, a ja chcę rozumieć. Zawołałam więc do niego stanowczo: nic nie rozumiem!

A on spojrzał spokojnie, uśmiechnął się i powiedział, chodź. Minął lęk. I zrozumiałam. Zapragnęłam pójść za nim posłusznie w tę odchłań piwniczną, za cudem przyjaźni, więzi. Ale w tym momencie okazało się, że ja nie mam tam wcale pójść z nim, ale mam się tam UKRYĆ, jak mysz, jak niewolnica, jak ktoś kogo ma nie być, a ja przecież chcę być.

I zobaczyłam, a raczej usłyszałam kroki, takie kategoryczne groźne kroki, stuk obcasów Pani Nauczycielki, która jest bardzo niezadowolona, że ja tam jestem w tym domu i która mnie zaraz zdzieli linijką przez tyłek.

  • O, proszę! – powiedziała teatralnie Pani Nauczycielka. – Proszę, proszę, oto jest. Aferka.

Pojęłam, że to ja jestem tą Aferką, a ja wcale nie chcę być żadną Aferką, ja chcę być sobą i robić co chcę i nie mam najmniejszej ochoty na jakiekolwiek aferki z żadnej strony. I że wcale nie zamierzam się tłumaczyć, bo nie ja tu jestem uczniem, nerdem najlepszym z matmy, ulubieńcem Pani Nauczycielki, która jak ma ochotę to stawia piąteczkę, a jak nie, to wali linijką przez tyłek.

  • To ja lecę! – postanowiłam.

Chyba nawet tego nie powiedziałam głośno, a jeśli, to tylko do siebie. I wzbiłam się pod sufit pełen jakichś rur i stelaży, barier nie do pokonania. Poczułam, że to może być pułapka, że ja jednak od tej aferki nie ucieknę, że mnie zaraz Pani Nauczycielka drapnie i każe się tłumaczyć, co ja tu śmiem w ogóle robić, taka NIEPRZYGOTOWANA?

A ja nie mogę, nie chcę, ja swoje egzaminy mam pozdawane, albo też pooblewane, trudno, koniec. Jest jak jest, nie muszę być najlepsza w klasie, to nie ja, to nie moje, to może tego kujona Michała sprawa, ale ja, wybaczcie, w to nie wchodzę.

Spojrzałam w górę, w te zasieki rur, stelaży, kominów. I nagle ujrzałam szczelinę, wąską, trudną do wślizgnięcia się, tym bardziej, że przecież tak dawno nie latałam, nawet nie pamiętam jak się steruje, nie mówiąc już o tym, że przecież nie pomagam sobie ramionami, nie mogę się rozpędzić.

Wygięłam ciało – które się stało nagle nagie, pozbawione wszystkiego, co może stawiać opór – i zgrabnie prześlizgnęłam się wśród sprzętów w ową szczelinę. A potem znów. I znów.

I wyleciałam.

A jak wyleciałam, rozpostarłam ramiona szeroko, bardzo szeroko, każdy ruch czując coraz bardziej zdecydowanie, jakby każdy mój ruch przynosił coraz więcej wiary w siebie, w moje latanie, z którym się przecież urodziłam, a o którym na śmierć zapomniałam.

Okazało się, że trzymam w ręku jakieś narzędzie, możliwe że to był młotek, a może wiertarka, a może jakiś po prostu kawał żelastwa? Chciałabym wiedzieć, co to było, choć to pewnie nie ma żadnego znaczenia, tym bardziej, że natychmiast po stwierdzeniu obecności tego narzędzia postanowiłam się z nim rozstać i wyrzucić go precz, w dół, na ziemię.

Oceniłam szybko, czy nikogo w dole nie ma, żeby nikogo tym po głowie nie zdzielić i trach, już byłam wolna.

Teraz przypominałam sobie swoją technikę latania, a przypominając sobie, na bieżąco odczuwałam satysfakcję i radość, która wlewała się w moje zastygłe dotąd mięśnie. Lecę! Lecę, śmiałam się do siebie i coraz silniej pokonywałam powietrze, coraz wyżej wznosiłam się, ponad domy, dachy, ulice. Było tak pięknie wokół, tak kolorowo i bajecznie, a ja zostawiłam gdzieś tam swoje zmęczenie, swoją niewiarę, swój lęk, swoje powinności. W ogóle się nie bałam ani przez moment, każde kolejne wzniesienie roznosiło mi serce z euforii. I tak mknęłam, aż nastała noc.

Wtem ujrzałam kościół.

Była to piękna biała wieża, cała przeszklona, z widocznym z daleka ołtarzem oświetlonym świecami.

Bóg!

Musimy się przywitać, postanowiłam z miejsca, ale jeszcze przez sekundę ważyłam decyzję, jak mam się do niego dostać. Czy stłuc szybę ramieniem, czy z kopa? Bo z kopa może być to odebrane jako niegrzeczne, ale też, proszę mnie zrozumieć, nie zamierzam pokaleczyć ramienia.

Postanowiłam więc z kopa. Jesli Bóg jest miłością, to też nie chce moich ran. Jeśli jest miłością – zrozumie. Obróciłam się więc w locie jak ptak, uniosłam tułów i z całej siły kopnęłam w świętą szybę. Szyba rozleciała się koncertowo i niech żałuje każdy, kto tego nie widział. Tysiące szklistych kawałków poleciało z hukiem w otchłań nocy, a ja wleciałam bez przeszkód do wieży kościelnej z wesołym pozdrowieniem:

  • Hej, Bóg!

W odpowiedzi ołtarz zapłonął gniewnym ogniem, w którym było coś z dumy i nieprzystępności. Ogień ten zdawał się mi czegoś zazdrościć, coś ograniczać, na coś się nie zgadzać. Że może nikt tu się ze mną nie będzie kolegował? Bo jestem czarownicą, czy kim tam, w jego mniemaniu, kto zgadnie? I mnie też, choć z daleka, dosięgnął ten płomień, zapiekło gdzieś w środku, we wnętrzu mojego nagiego ciała bolesnym zarzewiem. A paszoł na chuj! – oburzyłam się, kląc po rosyjsku i natychmiast opuściłam ten niegościnny przybytek.

A gdy już byłam poza wieżą, odwróciłam się, spojrzałam na te białe, pozornie przyjazne ustrojstwo, wyciągnęłam w jego kierunku ramię i z tego, pozbawionego przecież jakiekolwiek broni ramienia, wystrzeliłam salwę niszczycielskich pocisków. Biała wieża wybuchła gwałtownie na pomarańczowo i zapłonęła jak wielka latarnia. A ja energicznie wzbiłam się jeszcze wyżej, najwyżej i zobaczyłam bezkres czarnego nieba usianego miliardem gwiazd.

I to był najpiękniejszy widok w moim życiu.

Bo poczułam wolność i lekkość, nieprzynależność do niczego i do nikogo. Stałam się sobą, tylko sobą, bez żadnej roli. Bez stanowiska, jaka jestem i co MUSZĘ. Bez przeznaczenia. Bez konieczności. Bez określenia, jakie zajmuje miejsce i do czego można mnie zastosować. Bez zaprzęgnięcia w czynności, powinności, system. Bez funkcji: uczennica, bez funkcji: żona, bez dodatku: wierna.

Bez misji: MAMA.

Tylko ja. I moje prawdziwe imię.

Cannelloni z buraka, czyli Żony Hollywood

Mają w Ameryce posiadłość, gdzie jest osiemnaście basenów. Jeżdżą sobie tam we dwoje. I pływają naraz w tych osiemnastu basenach, bo przecież w jednym basenie pływać się nie da

Moja mama mówiła na to, że ktoś się „wygina”. Myślę, że to jest bardzo trafne określenie. Oddaje ono dokładnie to, co dana osoba robi ze sobą, ze swoim ciałem, ze swoim językiem, twarzą, osobowością.

Siedzi – dajmy na to – naprzeciwko was, ale jakby nie do końca siedzi, można powiedzieć, że niby to siedzi, niby to się kręci, niby to się trochę kładzie, a może nawet niby to tańczy. Trudno określić, co ta osoba robi w kwestii siedzenia.

Patrzy. Ale jednak nie patrzy. To znaczy niby patrzy, ale nie wiadomo gdzie. Język jest tu bezradny, bo jakże określić tak nieprecyzyjne patrzenie? Takie patrzenie, niepatrzenie? Ty niby widzisz, ten ktoś ma oczy, temu komuś się nawet wiele wokół tych oczu dzieje, a jednak oczy te zgasłe, nieprzytomne, nieczujne, puste. Wzrok rozbiegany, strzelający po ścianach, wokół, tu, tam, wszędzie, po wierzchu. Tylko nie wprost, tylko nie w duszę, tylko nie w prawdę.

Dalej. Można by się rzucić do określania stanu relacji, w jakim ta osoba się znajduje, ale tu też zasieki. Bo niby to rozmawia, a jednak nie do końca. Niby to mówi, ustami rusza, ale dokądś bieży, którędyś umyka, trochę coś w waszym języku, za chwilę to przeplata jakąś kompilacją innych języków, splata kompilacje, wyciąga z nich własne twory, znów coś tam dodaje, okrasza, zniekształca i właściwie nie wiadomo, co powiedziała, ale jednak musiała powiedzieć, bo przecież tak dużo to kosztowało, tyle energii, czasu, prychania, skrzywień, strzelania oczami, trzepotania rzęsami, wydymania warg!

A gdy się jednak próbujecie dokopać sensu, gdy się jednak uprzecie wyciskać treść, okazuje się, że, owszem, gdzieś przemknęła, ale tak zaszyfrowana, tak zakodowana tajnymi hasłami w innych językach, że przepadła nieodgadniona, albo może i nie przepadła, może i się pojawiła, ale zawiera właściwie tylko coś na kształt: „och”.

Albo: „ee”.

I to właśnie można wypatrzeć i wysłuchać na kanale TVN, śledząc cykl programów pt. „Żony Hollywood”.

I pewnie bym nie wpadła na to, żeby sprawić sobie tego rodzaju rozrywkę i wytrzymać jeden z odcinków tej wstrząsającej relacji (chociaż próbowałam, jednak mam w sobie coś w rodzaju instynktu samozachowawczego, tego samego, co mnie chroni przed kupowaniem karnetu na wesołe miasteczko w Kaletce, biletu do cyrku, czy na kabaret Kryszaka) – gdyby nie zaproszono bohaterów programu do programu innego, jaki, owszem, ku własnemu zdumieniu, zdarza się mi się oglądać, a mianowicie do niejakiego Masterchef.

Nie to, że jestem jakimś samorodnym, niespełnionym talentem kulinarnym, bo kto mnie zna, wie, że zawsze będę tak kombinować, żeby nie robić obiadu. Nie to też, że mnie jakoś kręcą zawody w obrabianiu kaczki. Mam jednak pewną słabość do Magdy Gessler, która robi w jeszcze innym programie tak przepiękną jatkę tym nadętym, zdzierającym kasę za własne nieudacznictwo polskim restauratorom, że nie mogę sobie odmówić przyjemności przebywania w jej towarzystwie, choćby przy okazji.

Tu warto podkreślić, że osobę kombinującej tak, żeby nie robić obiadu, serio frustruje spustoszała mapa przyzwoitych restauracji, w których nikt nie chce cię zrobić w tak zwanego chuja, nikt nie sadza cię przy brudnym stole, nikt nie wciska ci czegoś zamiast czegoś, nikt nie dolewa ci żadnych substytutów, nikt cię nie truje, nie dyma i na koniec nie przynosi bezczelnie bandyckiego rachunku za to wszystko.

No więc zobaczyłam żony Hollywood w Masterchef, który oglądałam ze względu na Kuchenne Rewolucje. Taka akrobacja. A niby do cyrku nie chadzam. A tu cyrk. Przy stole siedzi podstarzała para obwieszona diamentami. Facet nieco łysiejący, na resztce włosów ma balejaż. Na szyi wisior. Złoty. Koszula rozchełstana. Wygląda jak poważnie zniszczony Don Wasyl, tylko że gorzej.

Obok babka składająca się z dekoltu i warg. Wargi są tak napompowane, że zdaje się czuć zagrożenie wystrzelenia spod napiętej skóry jakiejś galaretowatej substancji wprost na podawane wykwintności. Kobieta operuje dziwnym językiem, jak sądzę: AMERYKAŃSKIM i choć wcale niedawno opuściła Polskę, za diabła nie może sobie przypomnieć, jak jest po polsku: jedzenie.

Tym językiem zwierza się, że oto mają u siebie w Ameryce posiadłość, gdzie jest osiemnaście basenów. Jeżdżą sobie tam odpoczywać na weekend, do tych osiemnastu basenów – rzecz jasna – we dwoje. Jak rozumiem, bo tego już bohaterka nie wyszczególniła, a jednak mnie to ciekawi, pływają naraz w tych osiemnastu basenach podczas jednego weekendu, bo przecież w jednym, choćby nie wiem jak dużym i bajeranckim basenie pływać się nie da. W głowie się nie mieści, że są na świecie ludzie, którzy pływają w jednym basenie. To jak opowieść z krajów Trzeciego Świata, lepiej to zostawmy!

Przy okazji nasuwa mi się ostatnia aferka z sesją zdjęciową pewnej celebryckiej pary (kobieta zrobiła karierę na sprzątaniu, a facet kiedyś grał [średnio] w piłkę), która postanowiła podzielić się swoim kompleksem pod tytułem: o jeny, jak nas kręci kasa, tarzanie się w złocie, pieniądze, pieniądze, musimy to pokazać! I nastrzelali fotek na osiemnaście stron pod hasłem: królowa i lokaj bzykają się w Bombaju. Czy gdzieś tam.

No, ale do rzeczy. Pies. O tym nie można zapomnieć. Siedzi ten biedny pies przy stole, skrępowany jakimiś cudacznymi fatałaszkami, karany niepowstrzymywanymi pocałunkami i wyściskiwaniem – no i musi zżerać „special diet”, czyli… canelloni z buraka. A jak nie, to skaczący nad nim kucharze wylecą z programu.

Nie je.

Szanuję ogromnie pisarzy, którzy potrafią opisać rzeczywistość bez używania brzydkich słów. Ja też się bardzo staram. Staram się od lat i jest coraz lepiej. Ostatnio naprawdę idzie mi dość niesamowicie. Mam jednak słabsze chwile. Czasem nie mogę. Wtedy sobie tłumaczę, że te słowa nie są brzydkie, tylko adekwatne. No więc adekwatnie zakończę ten tekst.

JA PIERDOLĘ.

Szkoła. Czyli jak zabić ciekawość

Kiedy człowiek usłyszy ciekawą historię, szuka więcej. Jednak dzieci w szkole niczego szukać nie będą. Dlaczego? Bo muszą wkuć czterdzieści pięć dat na sprawdzian, a kiedy im się nie uda, zostaną obrażone. I na hasło „historia” zrobi im się niedobrze. To bardzo ZŁE DZIECI.

Uczę się. Uczę się, uczę się, uczę się! Boże, jak ja się uczę! Nadrabiam całe dekady szkół rozmaitych, do których nigdy nie przyszło mi uczęszczać. Nadrabiam lekcje, na których nigdy nie byłam, nadrabiam radość, jakiej nigdy w naszych systemach oświatowych nie doznałam.

Uczę się jak dziecko, jak świeżo stąpający po ziemi źrebak. Uczę się całą parą, garściami czerpiąc zachwyt, karmiąc nim swoją ambicję, a raczej: ciekawość.

Chcę wiedzieć! Chcę umieć! Boże, jakie to piękne. Jakie to dobre. Jakie przyjemne! A nawet jeśli trudne, to cudne. Tym cudniejsze, im trudniejsze! Bo przecież każda DOBRA zabawa ma w sobie elementy zawiłości.

Gdy porzuciłam pracę biurwy, postanowiłam, że już nic w życiu nie będę robić z przymusu. No chyba że będą mi kazać esesmańcy. Ale dopóki nie ma esesmańców, dopóki ja jestem tu szefem, a przecież nic i nikt nie może mi zabronić być szefową własnego życia – nie zmuszam się do niczego. Ojciec mi powtarzał, że jeśli będę robić w życiu to, co kocham, nigdy nie będę pracować. Szkoda, że ludzie tak późno to rozumieją.

Zaczęłam – jak wiadomo – od pisania. W pisanie uciekałam od ciężkiej rzeczywistości już w wieku pacholęcym. To tam pojęłam, że ta forma autoterapii jest dla mnie sportem ekstremalnym, swoistą jazdą na nartach po czarnym jak smoła stoku dzieciństwa.

No więc z najlepszych możliwych rozrywek wybrałam tę, o której nikt nie wiedział, do której nikt się nie mógł przyczepić, nikt nie mógł skomentować, nikt nie zdołał podciąć skrzydeł. Ani matka, ani ciotka Jadźka, ani facetka od matmy. Nikt się nie mądrzył, nikt nie powiedział nic przykrego, nikt też nie sarkał, że weź się za lekcje. Bo jak można się przywalić do dzieciaka, który w kółko ślęczy nad zeszytem? A że w zeszycie smoki? Labirynty ucieczek z domu? Wyszukane określenia na głupotę starych? Plany zniszczenia systemów? Opisy pierwszych fascynacji, tudzież rozczarowań? Świat wykręcony na drugą stronę, odbity w szalonych lustrach?

To był unik doskonały. O tyle jednak wadliwy, że gdyby nie musiał być unikiem, byłby PEŁNYM rozwojem. Sama definicja go więc dyskwalifikowała. Bo czemu dziecko musi się ukrywać ze swoją pasją? Czemu ma udawać, że nie pisze, tylko – załóżmy – notuje wykładniki potęg? Swoją drogą, wiecie co to w ogóle jest? A wiecie co to: „notacja wykładnicza”? W życiu, moi drodzy, niezbędna. Ja od ukończenia szkoły nie miałam z tym do czynienia NIGDY. Dlatego czas spędzony w sali 47 mojego liceum, w miejscu, gdzie doznałam jednej z największych traum dzieciństwa, zapamiętam do końca swojego życia jako najgorszą, bo potwornie nieprzyjemną formę jego marnowania.

Bo gdybym nie musiała robić tego, co mnie nie interesuje, zaczęłabym pisać książki w wieku lat dziesięciu. I różne inne rzeczy dla mnie interesujące robić. Na przykład: mówić obcymi językami. Śpiewać. Tańczyć. Grać na scenie.

Ale trzeba było wkuwać daty historyczne, coś, co z szalenie interesującej dziedziny robi rzecz tak nudną i odstręczającą, że przez kolejne lata z trudem człowiek się przełamuje, żeby to zgłębić. Trzeba było nie lada mózgu, żeby wymyślił system tak zniechęcający do czegoś tak interesującego. Bo przecież zdawałoby się, rzecz jest niezwykle prosta: opowiedzieć, co się kiedyś ważnego wydarzyło. Opowiadamy sobie codziennie. Niektóre opowieści są niezwykłe. Czasem wydarza się naprawdę w cholerę ciekawych rzeczy. Jeśli więc jest to ciekawa opowieść, to człowiek sam potem wertuje książki i wikipedię, żeby posprawdzać szczegóły. Kiedy obejrzę film o jakiejś postaci, o wydarzeniu, wojnie, powstaniu, czymkolwiek, natychmiast rozpoczynam poszukiwania odpowiedzi na bombardujące mnie pytania. A kiedy to było dokładnie? A po czym? A czemu? A co?

Gwarantuję jednak, że dzieci w szkole niczego szukać nie będą. Tak się składa, że nie będą zainteresowane. Dlaczego? Bo muszą wkuć czterdzieści pięć dat na sprawdzian, a kiedy im się nie uda tego zapamiętać, zostaną obrażone. I tak na hasło „historia” zrobi im się niedobrze. Bardzo ZŁE DZIECI.

Ja miałam koszmary. Przez wiele lat śniły mi się te absurdy szkolne, ten idiotyczny system zniechęcania do poznawania świata. Dopiero po latach, po terapii, udało mi się z tym zawalczyć. I teraz się uczę. Dopiero teraz. Wstaję rano i nie mogę się doczekać lekcji.

Najpierw język obcy. Rosyjski. Tak mi we krwi na bałałajkach grał. Tak mi tęskno było. Jakbym się przez wiele lat dusiła niepełnym oddechem. A ja chcę oddychać. I nie czekać już ani chwili dłużej!

Ale zaraz, zaraz, przecież obiecałam sobie, że niczego nie będę robić z przymusu! Jak się nauczyć języka, jak chodzić na lekcje, jak być pilną, jak robić postępy i… do niczego się nie zmuszać? Odpowiedź zawsze daje intuicja. Żadnych kursów! Żadnych lekcji w dusznej sali z nauczycielem nudziarzem! Żadnych zeszytów, żadnych podręczników! Już to miałam. Już miałam nawet tego dosyć! Ja chcę się uczyć w sposób nieskażony systemem. Znaleźć kogoś o głębokiej duszy rosyjskiej, kto we mnie rozpali miłość do tego języka, z kim będę na nowo poznawać świat od tej nowej, rosyjskiej strony, do kogo będę tęsknić tak, jak tęskni moja dusza do języka moich przodków.

Szukałam jeden dzień. Tam gdzieś w świecie zawsze jest ktoś, kto na was czeka. Tam w świecie jest zawsze ktoś, kto czeka na mnie. Wystarczy zapytać. Wysłać komunikat. Szukam cię. A ty się znajdujesz. Bo przecież szukasz mnie.

Od pół roku moje życie jest na pół rosyjskie. Kiedy mówię w tym języku podobno jestem inna. Podobno po polsku nie jestem taka. Zresztą sama to czuję. Wiem. Po rosyjsku jestem miękka, otwarta, nieoceniająca, niekłótliwa. Rozśpiewana. Tak, rozśpiewana, od kiedy usłyszałam od mojej rosyjskiej mentorki, jak śpiewa w taksówce „Żestokaja ljubow” i poczułam, jak mój głos się budzi z wieloletniego, jeszcze z dzieciństwa zawstydzonego milczenia.

Ile języków znasz, tyle razy jesteś człowiekiem – powiedział Goethe, w jeszcze innym języku, w tym dokładnie, którego będę się uczyć od następnego marca. Bo teraz uczę się śpiewać.

I naprawdę nie mogę doczekać się kolejnej lekcji.

Wiem, że nic nie wiem. A właściwie tego też nie wiem

Im dłużej żyję, tym bardziej nic nie wiem. Im bardziej nic nie wiem, tym ciekawiej mi się żyje

Kilka tygodni temu spędzałam radosny czas ze Szwagrem, który powiedział mi coś, co zupełnie zablokowało moją działalność na tym blogu. Mianowicie, gdy próbowałam go namówić na karierę pisarską, bo przecież nie ma lepszej kariery na świecie, zwłaszcza w Polsce, niż zbijanie kokosów z szalenie lukratywnej profesji literackiej, gdzie autor dostaje od książki całe dwa pięćdziesiąt, serio, nie wiadomo co potem z kasą robić, odłożyć, przepić, czy co – on mi odparł takie oto słowa:

– Nie wiem, czy chcę, żeby inni wiedzieli, co mam do powiedzenia.

I tak sieknęło, że zamarłam do dziś. Właściwie straciłam całą parę twórczą, a przynajmniej blogerską, bo przecież blog to platforma ekshibicjonizmu myśli, obnażanie siebie, swoich bliskich i przyjaciół, w tym – bardzo przepraszam – także Szwagra.

Blog to zajęcie dla Narcyza, który jest w stu procentach przekonany, że świat zapiera dech z ciekawości, co ów dziś ma do powiedzenia. A tymczasem chodzi sobie po świecie ktoś taki, kto – uwaga! – nie to, że nie ma talentu, nie to że nie umie pisać, wręcz przeciwnie, błyskotliwa fraza, tylko że nie chce, żeby inni to czytali. Nie chce, żeby inni wiedzieli, co u niego w głowie. Nie widzi potrzeby. Nie będzie się dzielił. Koniec.

Są takie słowa, które wertują perspektywę. Zapadają w pamięć, paraliżują dotychczasowe nawyki. Warto takich słów posłuchać, przemyśleć je. Pomału, ze zgrzytem nienaoliwionych zębatek, zaczyna się wtedy obracać koło świadomości. I z utartej powszechnie wiary w to, że lepiej gadać, niż słuchać, można wydobyć zupełnie inną prawdę.

Szok i niedowierzanie. A jednak. Ten, kto mówi, traci energię. Oddaje ją innym. Dzieli się. Odrywa od siebie części swoich doświadczeń i wpycha komuś w głowę. Jeśli równocześnie nie potrafi słuchać – nie dostaje nic w zamian. Wychodzi z pustką. Wie tylko to, co sam powiedział. Nie usłyszał nic, oprócz swoich racji.

Ten, kto słucha, zyskuje energię. Przyswaja, wzbogaca swój wewnętrzny świat. Nawet, jeśli nie zgadza się ze słowami, które słyszy – wynosi wiedzę o mówcy. O relacji, jakie mówca buduje. O emocjach. O własnych reakcjach na emocje czyjeś. O tym kawałku kosmosu, jakim jest międzyludzka zależność.

Dlaczego miałby tę wiedzę gdzieś wypuszczać?! Żeby co?!

Nawet teraz, kiedy to piszę, nie wiem, czy słusznie robię. Bo czy kogoś to obchodzi? Czy poza wstępniakiem, ktoś przeczyta całość? Dlaczego miałby chcieć? I, kluczowe pytanie: dlaczego ja miałabym się tym dzielić?

Im dłużej żyję, tym bardziej nic nie wiem. Im bardziej nic nie wiem, tym ciekawiej mi się żyje. Filozofia daje wolność, otwiera umysły. Gdyby zamiast religii, która uczy ciasnych dogmatów, dać tym dzieciakom pofilozofować, może byśmy byli szczęśliwsi? Odwracanie perspektyw może być cudowną zabawą. Coś, co jest utarte, błaga wręcz o świeżość. Po takim liftingu pojawia się ulga i radość. Tak jak wtedy, gdy zrozumiałam, że jak się komuś nie podobam, to to jest przecież jego problem.

Jakiś czas temu usłyszałam od bliskiej znajomej, że nie jest w typie swojego faceta. Bardzo ją to martwiło. Bo on lubi blondynki, a ona jest szatynką. Skąd wiadomo? Kiedyś komuś powiedział. Czy między nimi źle się dzieje z tego powodu? Skądże. Kochają się, jest super. Tylko że ona nie jest w jego typie. Oczywiście, on chce z nią być, świata poza nią nie widzi. Tylko że ona nie jest w jego typie. No, zmartwienie. Może by tak włosy zafarbować? Może obciąć? Może jeszcze coś innego? A może go poprosić, by ZMIENIŁ typ?!

Zapytałam wreszcie, czy w tej całej beznadziei jest jakieś światełko w tunelu. Na przykład: czy on jest w typie jej?

– Oczywiście! – odparła bez namysłu. – On jest idealny, bardzo mi się podoba.

– Podobają ci się jego włosy?

– Tak!

– Oczy, nos?

– Bardzo!

– Gdy na niego patrzysz, odczuwasz radość?

– Tak!

To kto się lepiej bawi?

Kara śmierci dla Owsiaka

Jaka jest główna przyczyna pedofili w Kościele Katolickim? Celibat. A więc, drodzy księża, może spróbujcie seksu? Tak normalnie, z kimś dorosłym. To dobra terapia. Zdrowa. 

I co? To jest seksizm?

Czemu nie wybuchła taka afera po tym, jak Kaczyński powiedział do Kamili Pihowicz: WON? Won jest spoko? Nie, to jest właśnie przekroczenie granicy. Tymczasem przeszło bokiem, a potem na słowo „sex” Owsiaka Polacy dostali szału.

Czy to przypadkiem nie przypomina prawicowego oburzenia na książki o seksie i edukację seksualną? Może Polska nie dorosła do tego, żeby uznać seks za normalną, zdrową rzecz? Musi być w tym ideologia, przemoc, oburzenie i wielkie słowa?

Seksizm?

Wiele z nas oglądało Spotlight. Wiecie jaka jest główna przyczyna pedofili w Kościele Katolickim. Celibat. Brak seksu. To ja, uwaga, będę teraz bardzo – na wielką skalę – „seksistowska”: Drodzy Księża, może spróbujcie seksu? Tak normalnie, z kimś dorosłym. To dobra terapia. I zdrowa.

Czekam na lincz.

Po publikacji mojego postu o tym, że przecież Owsiak nic takiego strasznego nie powiedział, dowiedziałam się wielu przedziwnych rzeczy. Oprócz tego, że napisałam coś obrzydliwego, przeczytałam na przykład, że Owsiak zwrócił się do Pawłowicz jak do upośledzonego dziecka….
Trudno to komentować, ale jednak skala świra wokół tego średnio ważnego tematu szokuje.

Kiedyś pisałam o podobnym zjawisku. Kobieta z dzieckiem chciała mu zmienić pieluchę w miejscu publicznym, a pewna Pani Redaktor postanowiła zrobić z tego giga aferę. I nagle cała Polska rzuciła się na matkę. Owszem, może mogła wyjśc, może mogła poczekać, ale nie zrobila tego. Z jakiegoś powodu postanowiła to dziecko przewinąć. Może było chore? Może miało uczulenie? Nieważne. Lincz musi być. A jak lincz, to oczywiście na kimś, kto jest bezbronny.

A więc lincz i teraz. I co, że facet omal nie stracił głosu i włosów, bo tak mu między innymi Pawłowicz usrała życie i pracę. PRACĘ, która polega na organizowaniu pomocy chorym dzieciom? I co, że PiS robi wszystko, żeby utopić Przystanek Woodstock, najpiękniejszy festiwal w całej Europie? Nic. Warto się przyjebać do jednego słowa i zamiast wsparcia, urządzić pseudofeministyczną jatkę.

Bo to nie jest mój feminizm. To nie jest to, o co walczę. Jest ogromna różnica między zdaniem „Może pani spróbuje seksu”, a „Chłopa ci trzeba”. Nie wiem, jak można tego nie dostrzegać. Obawiam się, że co niektórzy sięgają po wygodną nadinterpretację, bo z jakiegoś powodu muszą dokopać facetowi. Koniecznie temu, który nam nie odda. Bo jakby był Kaczyńskim, to by była cisza. Ale przecież jest miękkim Owsiakiem. Tak jak tamta matka z pieluchą.

PS. Jurek Owsiak przeprosił posłankę na antenie TVN24. Pawłowicz przeprosin nie przyjęła. Chce go pozwać. Proponuję postulować o karę śmierci. Może to kogoś usatysfakcjonuje.

Czy weta prezydenta to ustawka? Przepowiednia!

Kiedyś przepowiedziałam z całą dokładnością kolejne wydarzenia na nadchodzący rok. Wszystko sprawdziło się jak w zegarku. I teraz, w tym gorącym czasie apokalipsy, też powiem. Powiem, co wiem na pewno. Po kolei

Po ostatnich wydarzeniach w Kraju, obserwując wzmożoną działalność publicystyczną WSZYSTKICH obywateli, spieszę z własną – jakże wyczekiwaną przecież! – wypowiedzią. Oczywistym jest, że w Polsce mieszka 38 milionów proroków, każdy obdarzony jest niezwykłą umiejętnością przewidywannia, odczytywania drugich den, wszelakich podstępów i ustawek odkodowania, łamania podstępnych szyfrów oraz jasnowidzenia ukrytych planów.

Normalna sprawa.

Z drugiej strony należy przyznać, że wśród tylu geniuszy z pretensją do metafizycznego profetyzmu, panuje również powszechna potrzeba słuchania z napięciem, co który ma właśnie do przepowiedzenia. Dlatego nie zwlekam, ogłaszam również i swoje wieści,  a wieści te są bezlitośnie trafne w stu procentach. Jak każda moja przepowiednia.

Kiedyś – a było to całkiem niedawno przepowiedziałam z całą dokładnością kolejne wydarzenia na nadchodzący rok. Wszystko sprawdziło się jak w zegarku. Innym razem, zamiast iść do wróżki, oznajmiłam wszem i wobec, co ich czeka w przyszłości. Nie była to może dobra wiadomość, a jednak nie do zakwestionowania. Wszystkich czeka jedno i to samo.

I teraz, w tym gorącym czasie apokalipsy, też powiem. Powiem, co wiem na pewno. Po kolei.

Najpierw sprawa wet prezydenta, cała ta historia z buntem, nie-buntem i tak dalej. Otóż w kwestii zawetowania ustaw o Sądzie Najwyższym i KRS, z całą pewnością stwierdzam, że ustawy o Sądzie Najwyższym i KRS w dniu 24 lipca 2017 roku ZOSTAŁY zawetowane. I jak dwa razy dwa, te dwie dokładnie ustawy, w dniu 24 lipca 2017 roku zawetowane będą przez prezydenta do końca wieczności. Fakt ten nigdy nie ulegnie zmianie, nie ma bowiem takiej możliwości, by zmienić przeszłość.

Kolejna rzecz, o której warto wspomnieć, to to, czy prezydent swoją decyzją wzbudził niechęć u prezesa własnej partii PiS. Otóż wszelkie znaki na Ziemi wskazują na to, że TAK. Powiem więcej: prezydent wzbudził niechęć u prezesa własnej partii już dawno i nie trzeba było do tego żadnych decyzji. Tu można być pewnym i oto ja: prorokini tych czasów ogłaszam z niezbitym przekonaniem, że prezes prezydenta to NIE ZA BARDZO.

Jeśli zaś chodzi o to, czy oznacza to wojnę na górze oraz o to, czy na skutek wojny ustawy te zostaną przywrócone, zmienione, przyjęte w innej formie, albo w tej samej – z taką samą kategorycznością zapewniam: NIE WIEM.

Pozostaje jeszcze jedna rzecz do wyjaśnienia. Prawdopodobnie najważniejsza. Otóż Polska jak długa i szeroka dywaguje, czy gest prezydenta był aktem bohaterskim, rewolucyjnym wyłamaniem się na niezależność, czy może elementem ustawionej z góry gry, mającej na celu omamić protestujące społeczeństwo?

Tu należy przybrać ton marmurowo poważny i szczery, zatem marmurowo poważnie i szczerze oznajmiam Państwu, że jeśli chodzi o to, czy prezydent zagrał fair, czy wręcz odwrotnie: realizuje jakiś potajemny plan z prezesem, to gwarantuję, że NIE MAM POJĘCIA.

Mam nadzieję, że tym krótkim a kategorycznym wpisem rozwiałam Państwa wątpliwości co do przyszłości Kraju i przyczyniłam się do wzmożenia publikacji w mediach społecznościowych filmików o kotach.

Co mogą zrobić Andrzejowi Dudzie, gdy nie podpisze ustawy?

Ten krótki mglisty moment, gdy zawahałeś się, czy warto mieć jaja, to cios w splot słoneczny, którego skutki zbierano po nocy w sejmie. Nie, to nie Budka znokautował prezesa. To ty…

 

Nie wiem, czy to dlatego, że Andrzej Duda przeczytał wczoraj nasz list, ale kilka godzin później zrobił się jakiś taki hardy, że zmiana ma być mądra, spokojna, a nie głupia i na łapu-capu. I zaczął stawiać warunki, a że on może podpisze, a może nie podpisze, coś się w nim wyprężyło, epatowało przekorą, ba! nawet jakiś rodzaj „możecie mi skoczyć” w sekundę przebłysnął.

Zaraz się Kukiz to tego przykleił, że to jego zasługa, sukces ma zawsze wielu ojców, choćby sukces mglisty. Bo odtrąbić zwycięstwo zawsze można, warunkiem jednak jest zwycięstwa fakt. A tu żadnych faktów, zabawa w kotka, a może tak, a może nie, kto to wie? Ustawa jak głupia była, tak głupia została i jak pruła przez wzburzone fale sejmowych obrad, tak pruje po bagnach wyzwisk.

I tu bym się zatrzymała, bo co by nie było, jak by się nie działo, Polacy lubią emocje. Gdzie są wyzwiska, tam siła. Gdzie bagno, tam efekt. A gdy zobaczyłam w nocy, jak oto idzie poseł i bierze sobie, reglamentowaną co do sekundy mówinicę, rzuca od niechcenia, że jest poza trybem i wali na oślep do ludzi, że mordercy, że kanalie i że won!, a potem wraca w chwale niczym bohater – zrozumiałam wszystko.

Artyści! Pisarze! Inteligencjo! To nie ten język! Nie tak! Trzeba ostro. Trzeba po polsku! Żadnych okrągłych i gładkich sentencji. Żadnych próśb i ukłonów! To nie działa!

Walnąć należy pieścią o ścianę! Splunąć na podłogę! Przegnać won, co się pod nogami plącze! Po męsku. Po ichniemu. Skutecznie.

No to ja, sorry, zmieniam klimat. Zmieniam formę i treść. I jedziemy, Andrzej, z tym listem od nowa. I żadnych tam: może, nie może. Żadnych: podpiszę, nie podpiszę. Nie ma. Koniec ę, ą. Z grubej rury. Skutecznie. Jebut.

Szanowny Panie Prezydencie!

Stary, ile ty masz lat? Facet w twoim wieku nie musi mieć szefa. Facet w twoim wieku nic nie musi. Powiem więcej: facet w twoim wieku i na twoim stanowisku ZUPEŁNIE nic nie musi. A już na pewno nie musi nic podpisywać. Wciąż się zastanawiasz, co ci mogą zrobić, jeśli nie podpiszesz? Obawiasz się, że nie dasz rady? Ty nie dasz rady? 

Ten krótki mglisty moment, gdy zawahałeś się, czy warto mieć jaja, to był cios w splot słoneczny, którego skutki zbierano po nocy w sejmie. Nie, to nie Budka znokautował prezesa. To ty.

Po co się tak bałeś? Po co stałeś jak kretyn pod drzwiami starego? Po co rżnąłeś idiotę o imieniu Adrian? Nie musisz udawać szajby przed kamerami, jak Szydło, która krzyczy w Sejmie, że upolitycznienia sądów chce naród. Swoją drogą, czemu jej nikt wtedy nie powiedział: wyjrzyj przez okno? Oklaskami się faktów nie zmieni. 

Ty nie musisz się oklaskami bronić. Ty masz taką gardę, że dotykiem zabijasz. Z uśmiechem kładziesz po ringu. Jeśli nie podpiszesz tych ustaw, masz po swojej stronie ponad siedemdziesiąt procent Polaków. Konstytucję. Prawo. I jeszcze jedną kadencję przed sobą. To ty dyktujesz warunki. Ty odpowiadasz za kraj. 

A teraz powiem, co ci mogą zrobić, kiedy nie podpiszesz tych ustaw. Opowiem ze szczegółami. Będzie ostro. Będzie krwawo. Otóż, dzielny Panie Prezydencie, kiedy nie podpiszesz tych ustaw, to uwaga – MOGĄ CI SKOCZYĆ.

Faktycznie. Dokładnie tyle. 

Bądź więc sobą. Bądź Prezydentem. Najwyższy czas. Tylko tego chce od ciebie dziś Polska. To zapamięta historia. 

Sylwia Kubryńska